Lost in Life (split, released 2012/10/30)


Nocturnal Poisoning webzine (IT)


Continuo la mia full-immersion nel Depressive con questo split, la seconda release del genere che recensisco a breve distanza di tempo. Il lavoro è opera di due giovanissime formazioni russe; perciò provenienti da un luogo perfetto per creare Black Metal, in cui si impara in fretta a capire il significato di freddo e di oscurità.

"Unfamiliar Trails”, traccia opera di Andrew, mastermind del one-man project People Are Mechanism, spetta il compito di aprire le danze, anche se, a mio parere, non lo fa nel migliore dei modi: l'autore, infatti, ha inserito in apertura il forte suono di una tempesta (o qualcosa di simile), un effetto già sentito in lavori del genere, ma che qui è stato settato ad un volume troppo alto, tanto da coprire in maniera pesante le chitarre e la batteria per buona metà del brano, causando nell'ascoltatore la sensazione di non aver capito quando la track sia cominciata davvero. Per il resto lo stile dei People Are Mechanism è un Depressive Black Metal ossessivo e ripetitivo, fatto di riff ripetuti all'infinito, che però non arriva a toccare gli apici raggiunti dai maestri del genere, come per esempio Trist o gli Hypothermia.

Nella seconda parte dello Split con protagonisti i Morodh, ci si discosta dalle sonorità di cui sopra: ecco due brani orientati verso le sonorità a cui ci hanno abituato molti dei progetti di Neige, con chitarre molto pulite, arpeggi acustici, un riffing dolce che non disdegna di essere orecchiabile. A mio parere l'esperimento riesce bene, soprattutto con la traccia intitolata “Hopelessness”, un riuscito mix tra gli ingredienti che vi ho indicato poc'anzi, coadiuvati dall'ottima prova vocale di Astaroth, in grado di squarciare i timpani di chi ascolta con uno screaming davvero ispirato.

Per concludere, risponderò ad uno dei quesiti che chi legge recensioni mediamente si pone, ovvero: “Dovrei comprare il cd?”, (poiché, ricordo, uno dei motivi per cui scriviamo è proprio spronare il lettore all'acquisto o meno). Non è un album imprescindibile, quindi non un acquisto obbligato, ma consiglio comunque, soprattutto a chi apprezza molto questo stile e le atmosfere Depressive, quantomeno un ascolto.

Recensione a cura di: Nuclear Katharsis
Voto: 60/100

Sorrow Eternal zine (US)


Something is stirring in the darkness. Somewhere in Russia, among the shadows, a new wave of depressive black metal is building. When you take two of the newest, and most talented, bands from the frozen east and put them together on a single disc, something good is bound to happen. People Are Mechanisms, from the city of Ryazan, and Morodh, from the city of Vladimir, both have a crushing grip on the principles of classic black metal. But where they have similarities, particularly in the art inspired pieces, there are also key differences. On this split EP, "Lost In Life," both bands have a chance to show their grim outlook on black metal past, present, and future.

Leading off, Lesnik Stasik - the sole member of People Are Mechanisms - gives you a lasting first impression. A torrential downpour gives birth to a haunting piece of synthesizer for "Unfamiliar Trails." There is a rich, ambient quality here, rising from nothing to a wall of distorted guitars and the tapping drums. It isn't the lightning fast, reckless style that has come to be associated with black metal, but a more thoughtful one. The recording, while rough around the edges, doesn't go to waste in a sea of murky feedback. Even the heavier moments remain focus and straight forward, even finding a balance between a roaring thunderstorm and the layers that surround it. A lot of that artsy quality isn't present on "Empty Midnight Streets," opting for a mix of traditional tones and shoegaze inspired riffs. The drum beat, while simplified, is the perfect framework for the guitar lead. A raw feel dominates this track, shedding off the thin layer of polish that worked so well on the previous effort. This isn't a mistake, necessarily, but a departure in vision from one track to the next. There are numerous tempo changes over the course of seven-plus minutes, some shining a light on explosive percussion, while other turn more to a pained scream. Where the two track unite is in their ability to come full circle; quiet to loud, and back again.

For Morodh, there is a common ground in moments of "Desperation," but not with their split mates. Instead, some of the haunting melodies are more akin to French post-black artists Alcest, finding a nearly impossible home between glowing and grave. A layer of screeching vocals comes and goes, leaving a trail of howling distortion in its wake each time. The moments where merely the instrumental remains are some of the strongest, painting a picture out of grays and black shades that is both somber and beautiful. Vocalist Astaroth completes the portrait with harsh shades of red in every grating scream he emits. And while it makes sense for a depressive band to have a song titled "Hopelessness," this particular one is anything but. Light drum beats and a clean guitar open the track, forming the foundation of a melody that is rarely heard in the darker metal styles. This is where the guitar work gets to shine the brightest, creating a mood that only a smoothly played riff can do. In a flash, the world catches fire, and a devastating set of double kicks blasts through the mix and into your waiting ears. This is the black metal that most of us know, but with a refined twist. Rather than wear you down with a sea of reverb, they choose to go back to that same stripped down piece that started it all.

Fans of black metal, there is an entirely new world of music waiting for you. More importantly, for those who have yet to explore the darkest of the dark, this split may in fact be your opportunity. Both artists contained here embody the three objects that we all crave: the scrapbook, the mirror, and the window. Both People Are Mechanisms and Morodh, as the scrapbook, flex the more traditional muscle throughout their respective halves. As the mirror, they show mastery of what black metal has evolved into, including a much more clear production and writing process. But, most important of all, they are both the window; with each song they write looking out into the world, at what their art form could be going forward. Maybe "Lost In Life" is exactly where we need to be.


Ave Noctum webzine (UK)


A new UK black metal label here, always nice to see, and their first release is this split between two Russian depressive black metal bands. It’s a neatly turned out disc with two tracks each from the bands. There also appears to be a modernist approach to the music though not in any post rock way.

Up first, People Are Mechanisms give us ‘Unfamiliar Trails’ and ‘Empty Midnight Streets’. The former begins in the dismal rain, keyboards slowly building in the mix, a grey soundscape slowly spreading out damp, cold and dismal. The production is very treble heavy so the sparse drumming comes through a little thin but it is still an atmospheric track where the repetition works well for it. A little Silent Hill 2 maybe, but still good. ‘Empty Midnight Streets’ is more full on as a song, with vocals lost in the depths off the ponderous, bleak music. Take a bit of Burzum and Abhor into urban streets, hand held by the echoes of Ulver and despite the slightly intrusive cymbal sound it’s more than enough to make me want to hear more if People Are Mechanisms.

Morodh next, with a noticeably more rounded production and a less ambient take on the genre. ‘Desperation’ has that Katatonia guitar sound when they still had a soul, but with snarled and grim vocals dragging it into a more black metal space particularly when the drums and screams kick in together. Not bad, but maybe just needing a little further push in one direction or the other. ‘Hopelessness’ beings the low strings and the semi-acoustic guitar strumming in a sombre room before a fine, haunting riff wall rises up. Much better than the first song it goes for the atmosphere and emotion before falling into the quiet once more. Very nicely arranged I have to say.

It’s a good showcase for both bands; similar enough in intent to appeal to similar fans but hugely different in approach to mark out their own territory. For me People Are Mechanisms do it by a short head but only because their style speaks more to my taste than any objective reason. Morodh really deserve listening to as well.

Nice first release. Pick it up, support the scene and hear two very promising new bands at the same time What is not good about that? Check out the label too: They are looking for new bands.

7.5/10 Gizmo

Voices from the Darkside zine (FR)


Putting Russia back on the map once more, we have a split-release by two new bands tagged as "depressive Black Metal" on encyclopedia metallum. Both of them released demo recordings to date and "Lost In Life" are their first recordings for a label. So much for the hard facts from the net. Hailing from Ryazan, PEOPLE ARE MECHANISMS is a one-man-project, which is not just depressive, it is somehow depressing. Mastermind Andrew presents us two quite long, honestly said too long instrumental tracks. The first song is using monotony as a stylistic device - how boring indeed. Desolation can be found in every note of the second, way better song 'Empty Midnight Streets' with its minimalistic production, reminding of mid-90s DARKTHRONE. Some vocals might have made this a good one. MORODH from central Russia do a lot better on this split. Started as a one-man-project as well, they grew to become a full band. Their first track 'Desperation' reminds me of the first IN THE WOODS... album, both in atmospherical and musical aspects. And this can be taken as a huge compliment - my fave on "Lost In Life". The second MORODH song walks in the same direction only lacking a little bit in the production, but it is still worth listening a few more times. MORODH alone should be worth checking this release out.

Thomas Meyer

The Demo (demo, released 2012/12/20)


Occult Black Metal zine (US) 


Morodh are a band from Russia that has been featured before in this zine and plays a depressive form of post black metal and this is a review of their 2012 demo which was released by Satanath Records.

A very atmospheric synth sound starts off the demo along with a melodic post metal guitar lead a few seconds later as well as some high pitched depressive black metal screams and both of them dominate the recording and the guitar riffs also use a great amount of melody while you can also hear all of the musical instruments that are present on the recording.

Clean playing along with a small amount of acoustic guitars can be heard in some parts of the songs and violins are brought onto the second track which is also long and epic in length and all of the music remains true to a very slow musical direction and you can also hear a touch of ambient at times and they close the ep with a short acoustic instrumental.

Mordh played a style of post black metal on this recording that was very depressive and displayed more of a raw sound than what was to be heard on later recordings, the production sounds very raw yet heavy while the lyrics cover hopelessness, loneliness and despair themes.

In my opinion this was a very great sounding recording from Mordh and if you are a fan of depressive post black metal, you should check out this demo. RECOMMENDED TRACK "Hopelessness".

8 out of 10

Insane Voices Labirynth (I.V.L) webzine (IT)

I Morodh sono un gruppo proveniente dalla fredda Russia e relativamente giovane (fondati nel 2011). Questo disco è il loro primo demo rilasciato per la Satanath Records nel 2012, in cui propongono un post black metal dalle tinte depressive.

Il nome Morodh è un termine preso dal poeta russo Daniil Andrev che sta ad indicare lo stato di coscienza in cui si sta in silenziosa solitudine ripensando ai propri errori commessi nella vita... un nome, un programma insomma!

Si tratta di 3 tracce in cui i nostri affilano le lame per dimostrare di che pasta sono fatti e sono riusciti a dare un impronta abbastanza personale e tecnicamente valida nel sound che offrono. Si nota subito la dedizione in quello che fanno, cercano di entrare nell'animo dell'ascoltatore con i loro fraseggi e arpeggi di chitarra studiate ad hoc per rimanere impressi nella mente, accompagnato da una tastiera risonante e una voce straziante che lacera l'anima di tristi sensazioni, il tutto accompagnato da una buona sessione di batteria. Definire questa musica post black metal è riduttivo, visto che qui ci sono le atmosfere tipiche dei migliori Drudkh e il "suicidal" di alcune band di stampo burzumiano come Silencer e Abyssic Hate. Tuttavia il loro songwriting non si dovrebbe paragonare, dal momento che, influenze a parte, i nostri russi suonano con il cuore ed etichettarli sarebbe riduttivo.

Magistrale la loro "Hopelesness", veramente intensa da tutti i punti di vista, ti trascina in un vortice di buie emozioni dall' inizio alla fine...

C'è poco da dire, consigliatissimi a chiunque (e dico chiunque) ascolti questo genere ma anche a chi ci si vuole avvicinare. Bravi Morodh!

Osten 82/100

Desolation Infinite webzine


Morodh was founded in the summer of 2011 by Ragnaar (guitar) and his friends Astaroth (vocals) and Andreas (drums). This Russian depressive black metal band since then have released two tracks that were recorded in the summer of 2012. These two tracks were featured on a split entitled "Lost in Life" with a one man band called People are Mechanisms. Later on, these tracks plus an instrumental were released on their first demo.

First off what I like about this band is the energy put in the music. At times it can be powerful especially Astaroth on vocals. You can just feel the love, hate, and solitude channeling within his vox as the guitars and drums circum the mind with depravity. Desperation is a more traditional and aggressive track, whilst Hopelessness turns around with a nice mellow build up of emotions but then unleashes a bleak cloud of atmosphere within the dark realm. The music majestically transforms into a spectrum of melancholy only to end with a somber touch of ambiance. Despite a crave of more music, the two tracks are mixed well and do justice to their purpose.

Overall, I feel that Morodh will win over some new fans with this demo, however, I did find it a bit short but hey it is a demo in the making. I surely am interested and would like to here more from this band. Once again the energy put forth is just mind bending. Surely, not a band start for this Russian depressive trio. I suggest you check out the FREE demo download on the bandcamp page.

4/5 Review by Vyldr

Музыкальные СлиFFки (RU)


Продолжается наша летопись, посвящённая релизам молодого, но отменно зарекомендовавшего себя издающего музыкального лейбла Satanath Records. Сегодня будет сказано немного, буквально несколько слов. И вовсе не потому, что формат предлагаемого вниманию релиза (а именно - демо-записи) не заслуживает множества хороших слов. Просто нет никакого смысла громоздить корявые эпитеты в попытке описать почти что совершенство.

Итак, Morodh. И дебютная работа коллектива - демо 2012-го года. Как и почти всегда, автор этих строк предпочтёт не давать определение стилистике творчества музыкантов, предоставив это нелёгкое занятие тем, у кого это получается гораздо лучше. Сказать же хочется следующее: если ваше настроение дало опасный крен, и вы всё стремительнее погружаетесь в пучину меланхолии, тоскливой рефлексии и - вот оно, набившее оскомину словцо! - депрессии, возможно, песни Morodh станут этому наилучшим звуковым сопровождением. А может получиться и так, что две эти песни, дополненные непродолжительным инструментальным заключением, станут спасительной соломинкой утопающему - ведь по-своему красивая (пусть и очень грустная) музыка вполне способна сотворить чудо и сменить полюс настроения с "минуса" на "плюс".

Мрачно. Мелодично. Неспешно. Надрывно. Насыщенно. Разнообразно, хоть и в пределах одной цветовой гаммы. Как уже упоминалось, замечательно красиво (в рамках экстремальной музыки, разумеется). Великолепно. Условный минус лишь один - слишком уж скоротечно. Как же быстро пролетают эти, не слишком короткие, в общем-то, песни! А хочется ещё и ещё, погрузиться в эту квинтэссенцию музыкальной печали, раствориться в ней полностью!.. Но этому горю легко помочь, просто поставив вслед за демо дебютный полноформатный альбом Morodh, который, по скромному разумению пишущего эти слова, приблизился к совершенству ещё ближе...

Так чего же мы ждём? Вперёд, в омут с головой...

P.S.: данный релиз, как и упомянутый полноформатный альбом музыкантов, по мнению автора отзыва, составляет попросту идеальную партию другому шедевру отечественной музыкальной сцены - альбому "Infinite Dissonance" группы Negative Voice.

P.P.S.: не так уж мало слов в итоге набралось...

The World of Retribution (LP, released 2014/11/20)


Powerplay Magazine #172 (UK)


Granted, a band that uses hopelessness as one of its driving themes is not something that is going to attract everybody's first glance. As it happens with Morodh's debut album, those who are put off by the aforementioned theme are the ones who will miss out on a solid record. From 'Desperation' right though to 'Lie', this is an intriguing album, woven into a tapestry of black metal's trademark extremity, some post-black metal nuances and song structures as well as introspective yet luscious melodies and some of the more chilling screaming vocals you will have heard this year. 'The World of Retribution' also possesses that nameless quality which you occasionally find in an album that keeps you interested without you realising it. Obviously, if you prefer instant thrills from your music, then this might not be for you. However, those who are looking something that challenges the obvious perspective of black metal, rather than a bit more of same old will find a lot of gratification here. What Morodh have created on their debut is a very melodic and mournful black metal album that seeks to drag you into a great abyss of despair for its 51-minute duration. Fear not though, because you're going to love every minute of it. 

Daniel R. Warnes 9/9

Rock Hard #333 (DE)


MORODH aus Russland machen Musik für Herbsttage. Ihr Black Metal trägt tristes Grau statt böses Schwarz und rückt auch mal in die Nähe des Rock, so auf ´Ritalin´ mit seinem geradezu hellen Einstieg. An der Atmosphäre gibt´s nichts zu meckern, die ist so plakativ melancholisch, wie es Songtitel wie ´Desperation´, ´Regret´ und ´Loneliness´ versprechen. In den ruhigen Momenten setzt die Gitarre schöne Akzente, doch das Debüt „The World Of Retribution“ bietet vor allem belanglosen Depressive Black Metal in ermüdendem Midtempo. So schön die Melodien für sich genommen auch sind: Durch die extreme Monotonie der Darbietung nutzen sie sich ab. Immer wieder gleitet das Album in die Spannungslosigkeit ab. Offensichtlich hat die Band viel Mühe in den Wechsel zwischen Verzweiflung und Luftigkeit gesteckt; hier und da reißt ein leichter Groove den Hörer aus seiner Dösigkeit heraus. Insgesamt mangelt es aber nicht nur dem dünnen Stimmchen des Sängers, sondern dem ganzen Album an Energie.

Carl Philipp Walter 5.0

Occult Black Metal zine (US)


Morodth are a band from Russia that plays a depressive form of post black metal and this is a review of their 2014 album "The World Of Retribution" which was released by Witching Hour Productions.

A very dark sounding violin starts off the album giving the music an avant garde classical feeling before going into more of a melodic and heavier musical direction that is also very heavily influenced by post metal and after awhile high pitched black metal screams make their presence known on the recording.

When solos and leads are utilized they add more melody to the bands musical style and most of the tracks are very long and epic in length and the music also mixes in a great amount of depressive black metal elements and the songs also bring in a small amount of whispers and spoken word parts at times.

All of the musical instruments having a very powerful sound to them and as the album progresses clean playing can be heard in certain sections of the recording and one of the tracks brings in melodic vocals and all of the tracks stick either to a slow or mid paced musical direction and there is also a brief use of keyboards being utilized for a few seconds as well as a small amount of blast beats on one of the tracks and they also bring in a short instrumental before closing the album with a vocal track.

Morodh plays a style of depressive black metal that is very melodic and also mixes it in with a lot of post rock elements to create a more modern style of the genre, the production sounds very professional while the lyrics cover hopelessness, loneliness, and despair themes.

In my opinion Morodh are a very great sounding depressive post black metal band and if you are a fan of this musical genre, you should check out this album. RECOMMENDED TRACKS INCLUDE "Ritalin" "Desolation" and "Lie".

8 out of 10

Nocturnal Poisoning webzine (IT)


Oggi ritornerò su una band che avevo già avuto modo di ascoltare anni fa, all’interno di "Lost In Life", uno Split con i People Are Mechanism: i Morodh.

A due anni di distanza dall’esordio, i russi si dimostrano estremamente maturati sia sotto il profilo musicale, sia sotto quello del songwriting. Il lavoro scorre infatti abbastanza fluido e senza intoppi; un buon Depressive Black Metal dalle forti influenze Post Rock, a mio parere ancora più prepotenti oggi che in passato. A livello qualitativo, le tracce sono piuttosto omogenee e, complice una buona produzione, suonano molto bene. Sono caratterizzate da un minutaggio non troppo eccessivo (dai sei agli otto minuti), cosa che contribuisce a non appesantire troppo il lavoro; le note si susseguono con passo funereo e spesso: oltre alle già citate tendenze sonore, mi sembra di intuire una certa passione dei nostri per il Doom. Molto migliorato è il cantato: Astaroth dimostra di saper padroneggiare sia lo screaming che le cleans e prova ne è il brano “Fatality”, forte di ottime linee melodiche.

Con il mood giusto, “The World Of Retribution” saprà regalare buonissime sensazioni agli amanti del Depressive meno grezzo e più orecchiabile. Non un capolavoro assoluto (e per questo non riceverà un voto eccessivamente elevato) ma sicuramente risulterà un modo per passare un’oretta a deprimervi con gusto. Non mi resta che attendere la loro prossima fatica. Alla prossima!

Recensione a cura di: Nuclear Katharsis
Voto: 70/100

Ave Noctum webzine (UK)


Originally started as a one man Black Metal project, Morodh was the brainchild of guitarist Ragnaar. He is joined on this debut full length journey into Depressive Black Metal by drummer Andreas, bassist Anthart and Astaroth on vocals.

For anyone with a knowledge or interest in Russian literature Morodh is the name of one of the worlds of retribution in The Rose of the World by Daniil Andreev. In these desolate places human souls are forced to live in silence and loneliness to pontificate their crimes.

New style black and roll this ain’t!

What it is, is eight tracks of beatific bleak yet uplifting Black Metal. At times there is an element of shoegaze in the mix but the harsh and upfront vocals mean that all is not lost in the swirl.

The titles themselves prepared me for what was to come.” Desperation, Ritalin, Regret, Fatality, Desolation, The End, Loneliness, Lie.” This is despair and tragedy that you will want to wallow in.

I listened to this for the first time, speed walking home from work in daylight hours. It washed over me and infected my spirit in the way that many of my old gothic and melancholy favourites have over the years.(Thinking Disintegration and Pornography here.)

Desperation opens with bassy strings before bursting forth with riffs and melody aplenty wrapped in anguish and despair. Ritalin follows and if I was expecting an ADHD referencing blast of pandemonium, I was completely off kilter. Post Rock is a genre/tag/ cranial fart that is banded about a lot and I am never sure what the definition is this week but this track (and the majority of the album) gives the atmosphere that I think of when it comes to “post rock”. I am thinking of Les Revenant by Mogwai. The punctuation at the end of the song is eerily fitting.

The third track Regret is when I really started to pay attention to Astaroth. His rasped vocals are effective and, as I mentioned before, high enough in the mix to remain relevant to the ambience of the track. (Ugh Mason you poncey idiot!) The track hits a pinnacle after a spoken passage. A guitar refrain repeats whilst Astaroth lets all the pain of mankind erupt from his larynx. It has the soaring beauty of the refrain from Fragile Dreams by Anathema and causes my hand to hit the skip back button just as that track did.

Fatality (I feel I need to shout that in Mortal Kombat style) opens with clean melodic vocals. As such it reminds me more of Lacuna Coil or gothic metal of that ilk. Not a bad thing as it changes things up a little. The guitars on this track sound as though they have been lifted off the Disintegration recordings by Messrs Smith, Thompson and Co. Astaroth returns to his rasps pretty quickly but the melody remains.

Desolation – despite what the name may suggest – opens with a driving riff before taking off into a more blackened than bleakened musical journey.

It would be folly to continue critiquing this album track by track. Morodh have put together an album to be listened to in its entirety. The atmosphere lasts throughout the running time and I have found it hard to differentiate tracks. Not because they all sound the same, far from it. More because I am enjoying being in the place that these Russians have transported me to, so much that I don’t want to think of the pieces as named MP3’s , just part of a textured musical experience (maaaaaan!)

Give it a listen . Bloody good it is.

8/10 Matt Mason

Voices from the Darkside zine (FR)

Sometimes, an image will say more than a thousand words. Well, see the cover art for this Russian Black Metal band, and I am sure many will know what we are dealing with. Yes, depressive, melodic Black Metal with post Rock influences. And if the pictures of the band members say anything, well, they do look like any other kind of band maybe a Sludge / Stoner one. Ah, whatever. But back to the music, it is actually quite good. It does remind me of KATATONIA from their “Brave Murder Day” album, with less powerful vocals (and the band uses both screams / growls more in the Black Metal vein and clean vocals), yet with a very similar atmosphere. Although using less hypnotic riffs. Depressive or suicidal Black Metal is not actually that fast, and that remains here. Also some of these bands have a quite depressive recording and production values, which in here I can say is not. There is more of that post Rock thing going on, and in fact, for some strange reason, I like many parts of this. Except for the song ‘The End’ all the other titles are just one word. Problem is that with these bands, one must seem to be in a special state of mind to appreciate it more, and that myself being a fan of fast music, things get tiresome sooner than later. This band has finesse in their works that it is undeniable, and fans of the style will surely find interesting things in here.

Julián “Desolation” Núñez (BR)


If you are one of the dear regular reader of this website, yes, I cherish and thank you all for reading this form of escapism of daily life and a way to support the bands I admire, you’ll already know that I highly enjoy Black Metal, practically all sub-genres, same with Depressive Black, and the Russian scene. And here we have a Russian Depressive Black Metal release to share my thoughts from the band Morodh.

Please, allow me to quote their biography for you to get to know a bit more about the band: The name MORODH was taken from “The Rose of the World”, a book of the Russian poet and mystic Daniil Andreev, where this is the name of one of the retribution worlds in which human souls stay in silence and loneliness with memories of their crimes. Inspired by Doom Metal from the early 90’s, depressive Black Metal and Post-Black the band composed and recorded their first tracks, with negative emotions and disappointment about this world as lyrical themes. In 2013 MORODH started to work on the material for their first full-length album entitiled “The World of Retribution” which is now finally released by Witching Hour Productions.

My friends, what a splendid début album! “The World of Retribution” feels elegant, passionate, filled with despair and anguish. It’s dramatic, atmospheric and sorrowful. I truly sense that this is honest music, created with dedication and fervor. The music feels melancholic and emotional, at times even bleak, representing solitude and desperation. “The World of Retribution” gives you the perception that it’s an inspired and demiurgic release.

As for the music itself, we have all the obligatory elements of Depressive Black Metal, furious and distressed shrieks, melancholic as well as distorted guitar playing, repetitive parts, beautiful, but at the same time, mournful and somber tunes and atmosphere… a dark, aggressive, but still majestic and dazzling work that, without doubt, was crafted with much ardor, integrity and sincerity.

And about the production, one more positive aspect of this release; it’s not over-polished and not too raw, simply just right. I believe that any admirer of this genre will be pleased with it. Now I invite you all to give it a try, to listen to this band and if you like their, in my modest view, amazing music, I urge you to find a way to support them, to keep the band alive. If you can’t purchase the album right now, there are many other ways to help them and I ask you to find one.

Grade: 9,8/10

Aux Portes du Metal web-zine (FR)

Morodh est une toute jeune formation russe de Black Metal formée en 2011, avec seulement un split et une démo à son actif. Ils signent avec Witching Hour Productions (Morowe, Azarath, Besatt etc.) leur premier album sous le titre anglophone de The World Of Retribution.

Le style de BM pratiqué par Morodh lorgne indéniablement vers le dépressif, tant dans les mélodies stridentes que dans la voix hargneuse et plaintive du chanteur Astaroth. Desperation ouvre admirablement bien l’album à cet égard : un violon joue quelques notes aléatoires, dans un style plutôt contemporain, accompagné semble-t-il d’un violoncelle, pour ensuite laisser place à un torrent de guitares émotionnelles, qui nous mettent d’emblée dans l’ambiance du jeune groupe russe. Du dépressif certes, mais tout en nuance, presque « revisité » d’une certaine façon. Car on est loin du style pratiqué par les tonneliers du genre comme Silencer ou Bethlehem. Morodh serait plus à classer aux côtés des groupes de la vague dite « Post » Black Metal, même si le qualificatif reste douteux. Disons que ce que Morodh produit, c’est un savant mélange de BM mélodique associé à des arrangements et une voix plutôt « dépressifs » dans son registre crié. Et le résultat est fort satisfaisant.

La piste suivante, Ritalin, montre à quel point le groupe russe sait se servir des longues phases rapides et instrumentales, produisant des ambiances entraînantes et arrachantes, qui laissent ensuite place au chant d’Astaroth qui vient ajouter une couche hargneuse au tout. De même, la bien nommée Fatality nous laisse savourer une autre dimension de Morodh, celle cette fois d’un Metal plus en douceur, avec un chant clair presque cristallin qui se transforme peu à peu en un cri déchirant et percutant.

Difficile de pointer des erreurs dans cet album, The World Of Retribution se laisse écouter avec plaisir et délectation, non dans son originalité flagrante (on est quand même loin d’un Silencer) mais dans sa maîtrise des émotions, sans jamais tomber dans la pure dépression clichée du Blackeux tout seul dans son coin (cf. Vardan), ni dans celle de l’ado geignant seul dans sa chambre (cf. Autumn’s Dawn).

Si vous n’êtes pas un habitué du BM dépressif mais que vous souhaitez (sait-on jamais ?) y jeter une oreille sans avoir peur de clamser au premier cri de désespoir, je ne peux que vous recommander cet album de Morodh, qui sait allier avec perfection dépression doucereuse et hargne salvatrice.


Metal Invader (GR)


This quartet from Russia started in 2011 as one-man project by Ragnaar (guitars) and took their name from the world Morodh, one of the retribution worlds mentioned in «The Rose of the World», a book by the Russian mystic Daniil Andreev, in which human souls stay in silence and loneliness alone with memories of his crimes. A bit later, Ragnaar invited his old friends Astaroth (vocals) and Andreas (drums) to join the band and in 2014 Anthart (bass) joined to the band as full member.

The album «The World of Retribution» is the debut for this band from Melenki. Eight tracks and 52′ from a mix of black-post with hits of doom and an atmosphere «fuggy fresh» mean a worthwhile and… an extremely interesting release.

The big musical parts combined with slow-tempo and without blastbeats drums give a more epic feeling, while in this help some keys, which reminded me of Caladan Brood and (also from Russia) Elderwind. The vocals are based in the classic black metal paths without particular experimentations, whilst the part with the clean ones at the beginning of «Fatality» is just thrilling and makes you drift back in an oldest era.

The production could be a little more «powerful» in my opinion that would give that something extra in this release, while the artwork could be described as «pure realism» just wonderful.

To pick out a particular song as a highlight of «The World of Retribution» is quite difficult to me, on the contrary I would say that I really liked the depressive feeling of «Ritalin» with the incredible lead guitar part, the thrill that, as I said above, given me the «Fatality» and also the more post/sludge one, «Lie».


The Metal Observer (CN)


Originally formed by guitarist Ragnaar as a one-man depressive black metal band, Russia’s Morodh is now a full-fledged project with a solid debut album under their belt, entitled The World of Retribution. Taking their name from the work of Russian poet Daniil Andreev, Morodh plays a more melodic version of depressive black metal that’s quite enjoyable.

As one should expect with depressive black metal, The World of Retribution is mood music. Opener “Desperation” establishes the blueprint for the album, displaying droning, almost hypnotic guitar riffs, a mid-tempo rhythm section, and harsh yet understandable vocals. What sets Morodh apart, however, are their stellar guitar melodies. The World of Retribution boasts some truly haunting and thoughtful melodies, which is appropriate considering in Andreev’s work Morodh is a place where souls silently contemplate their crimes. These melodies also go a long way in helping the tracks stand out; The World of Retribution is unlike some depressive black metal albums in that each track can be enjoyed on its own terms, as opposed to being a part of a bigger picture. While the song structures are unconventional, they are accessible and often memorable.

There’s a slight post feel to some of the tracks in both the sound of the riffs and their repetition but a bigger influence is early, melodic doom/death. Parts of The World of Retribution, “Desolation,” for example, sound like early Katatonia, with rhythmic, somber riffing and straightforward drumming. So does “Fatality”, which also features a rare clean vocal section. Vocalist Astaroth has a serviceable black metal shriek; he does not sound anywhere near as hysterical as many depressive black metal vocalists, which is a good thing in my opinion. Still, The World of Retribution could use a tad more vocal variation to match the expansive nature of the music.

Ragnaar and company are onto something with Morodh. More melodic, less raw, but just as anguished as many of its peers, The World of Retribution is a fine debut. Fans of dark, melodic black metal should find much to enjoy.

8/10 Nathan Hare

Zware Metalen (NL)


Een kleine verrassing viel me te beurt met deze Russische debutanten. The World of Retribution komt net om de hoek piepen op het Poolse Witching Hour, maar klinkt geenszins Pools. Ze schijnen depressieve blackmetal te spelen, al zou je dat niet geloven bij het zien van de vier kerels op de bandfoto.

Depressieve blackmetal, het is een brede term tegenwoordig. Morodh kun je plaatsen in de hoek waar Shining en Forgotten Tomb aan het automutileren zijn, want Morodh trekt het mooie muzikale gitaarwerk van Katatonia door en lengt het aan met blackmetal-drumpatronen, een schelle, hese scream en de nodige blackdoom-theatraliteit. De emotionaliteit en persoonlijke betrokkenheid die in de teksten gelegd wordt vloekt soms met het platwalsende karakter van de doordrammende drums, al zijn we tegenwoordig al zaken gewoon die nóg meer contrasteren in het zogenaamde postblack-subgenre. Morodh blijft netjes binnen de melancholische grenzen, als het al eens afwijkt van het onverlichte pad, dan is het richting Scandinavische melodoom. Feit is wel dat het zeer fijne gitaarlijnen en melodieën in huis heeft die het niveau serieus omhoog trekken. Ik heb er dan ook geen probleem mee hier een tip van te maken.

Score: 80/100

Metal Temple (INT)


In a world where the French scene is at the forefront of the Depressive and Atmospheric Black Metal scene, it is always refreshing to come across bands from different countries that put their own spin on things. Formed in 2011, Russian Depressive Black Metal outfit MORODH is one such band, and have released their debut full-length album “The World of Retribution” at the end of last year, thereby unveiling an almost tangible embodiment of pain and anguish.

Starting off with “Desperation”, the oppressive and morose beginning swells and blooms into a tempestuous melody that is both hot and cold simultaneously, whilst the vocals hit you like a searing blizzard wind that chills you to the bones. As good as this track is however, “Ritalin” completely blows you away with its haunting ephemeral passages that weave through the very essence of your soul; a simply stunning song that is sure to cut through to the deepest corners of the psyche. Despite this being the longest track on the album, the interesting twists and turns that the melody takes keep you spellbound, taking you on what seems to be an endless spiral down through the pits of all despair, before ending it all off with a resounding gun shot just as you feel you can’t bear any more. “Regret” is an aptly named track that perfectly captures the emotionality of remorse, full of self-hatred and anger. “Fatality” on the other hand is unique in that the first part of it relies on clean vocals, which make a nice complement to the slower paced melancholy of the track, and create a poignant contrast when the song breaks back into the harsh and gravely vocal style. “Loneliness” is an instrumental track that uses an almost oriental sounding melody to draw everything together. This results in a feeling almost akin to being in a timeless state where all that marks the passage of time is drudging from one pinnacle of pain to the next. However, the desolation in this track is soon at an end, climaxing in “Lie”, the final track. I particularly like the dark, sinister, and sludgy undertow that this song possesses: it makes the perfect end to the stark introspection that the rest of the album led you on, with “The World of Retribution” seeming to almost follow a progression of each day: wake up, realise how wrong the world is, swallow some meds, feel no better, and try to deceive everyone and yourself by telling them you are ok. To quote a friend, every man dies by himself alone, and this album drives that point painfully home.

The artwork also brings this feeling of loneliness and despair to life, giving the impression of a meaningless and fleeting existence that is devoid of companionship. The recording is also well done, with each instrument being crisp, whilst still contributing to a coherent whole. The songs are well-written and have a strong, passionate sound that deeply involves the listener, switching you from a passive listener to someone that actively engages in the emotions being conveyed. That being said, there is a lot less emphasis on atmosphere than seen in a lot of Depressive Black Metal bands, but whether you see this as a plus point or a minus for the band depends on your own preferences. Overall in my opinion however, “The World of Retribution” is an excellent album and a definite must listen for fans of the genre.


Loudnow Magazin (PL)


Depressive black metal, tak określany jest styl tej grupy. Wydany w ostatnich dniach listopada „The World of Retribiution” – debiut formacji Morodh, to chyba jedna z najlepszych metalowych płyt, jakie zostały nagrane za naszą wschodnią granicą. Morodh jest bowiem grupą z Rosji.

Chociaż zespół najczęściej porównywany jest do Katatonii (z pierwszego okresu jej działalności), „The World of Retribiution” zdecydowanie nie jest płytą wtórną. Muzycy Morodh działają od 2011 roku i wcześniej wydali split „Lost in Life” wraz z inną rosyjską grupą – People are Mechanisms, więc na ten pełnowymiarowy, debiutancki materiał pracowali już kilka lat, kształtując swój własny styl, odwołujący się co prawda do dokonań depresyjnych, metalowych klasyków, ale dzięki dobrej produkcji i ciekawym rozwiązaniom kompozycyjnym, słuchanie tej płyty nie jest bynajmniej odkrywaniem sekwencji gdzieś, kiedyś już słyszanych. W dodatku to wydawnictwo wyróżnia się jeszcze okładką perfekcyjnie zaprojektowaną, z precyzyjnie „rozmazanego” zdjęcia.

Czterej panowie z Morodh aplikują nam w tych ośmiu utworach, które pomieścili na CD mieszankę black metalu, post metalu i doom metalu. Teksty śpiewane przez Astarotha oczywiście są kompatybilne do przekazu dźwiękowego – już same tytuły: „Loneliness”, „Desperation”, czy „Fatality” przywodzą na myśl mało radosne skojarzenia. W sumie to ponad 50 minut gęstej metalowej muzy, w której znajdziemy też pierwiastki urozmaicające przekaz, takie jak fortepian, czy smyczki. „The World of Retribiution” to album wydany przez Witching Hour Productions, więc jak sądzę zespół przyjedzie do naszego kraju by promować go na żywo, z tego co się dowiedziałem, na razie takich planów nie ma, ale nie traćmy nadziei.


Metal Norde (NR)


Morodh har ikke eksistert så ekstremt mange årene. Oppstartet som ett enmannsprosjekt i 2011 av gitarist Ragnaar i byen Melenki i Russland. Og etter en tid så joinet altså vokalist og trommis. Man møtes med en relativt intetsigende variant av doom som kalles black metal. Relativt svak start. Musikken som serveres er nokså lite depresiv del av doom sjangeren. Nå har jeg ikke tiltro til alt som står under doom og black metal, og etter ett par runder i spilleren så virker ikke Morodh som ekstremt lekent band -men ett prosjekt som heller er relativt flatt og intetsigende prosjekt.

Mye kan gjøres for å forbedre samtlige låter etter min mening -og fra starten med "Desperation" til sistelåta "Lie" så løftet jeg ikke en finger for å sjekke forhistorie på verken medlemmer eller andre band de måtte ha bak seg.

Witching Hour har jeg ett HELT annet forhold til når det gjelder musikk. Der har det vært mye beinhard musikk i endel år -og hadde ikke forventet doom/black metal fra denne fronten, men tydelig at det også kan være litt friskt å tenke litt utenom boksen i perioder. Dog, helt feil band.


Violence Magazin (PL)


Zerkając na statystyki WHO, na depresję cierpi około 130 mln ludzi na świecie, czyli prawie 5% populacji. I mało i dużo zarazem, ale jak wiadomo, statystyki kłamią. Niemniej jednak winien to być podatny grunt dla twórców tzw. depressive black metalu, a mimo to gatunek ten zdaje się być niezbyt popularny. Być może większość cierpiących na tą dolegliwość przyjmuje rolę twórców niż słuchaczy? Ale nie o stanach chorobowych, a o muzyce rzecz będzie oczywiście. Morodh, względnie młoda kapela (bo w obecnym składzie działająca od 2012 roku) z miasta Melenki w obwodzie Vladimir w Rosji, para się niełatwą w odbiorze muzyką wpisywaną właśnie w nurt depresyjnego metalu (choć ta szufladka po części jedynie oddaje klimat debiutu). Dziwne, w końcu Rosja posiada z kolei największy odsetek spożycia wódki na świecie (13,9 litra rocznie na łebka), więc winno być względnie wesoło, a tu taki psikus. Z tym większą ciekawością sięgnęłam po najnowszy, a zarazem debiutancki krążek tychże – „The World Of Retribution”, który wydany został przez białostocką stajnię Witching Hour.

Pewnie niewielu słyszało o Morodh i niewielu by usłyszało, gdyby nie fakt, że swój album wydają w polskiej wytwórni. Ja również pierwszą styczność z muzyką tego zespołu z rozległego kraju dywanów na ścianach miałam dopiero przy okazji wspomnianego debiutu. W ogóle, jeśli spojrzeć trochę dalej na wschód, ażeby poszukać czerni, niełatwo sypać nazwami kapel. Był niby taki klimatyczny Walknut, jest ambientowo/black metalowa Epitimia czy All The Cold, ale jakoś ciężko wskazać zespół, który zrobiłby większe zamieszanie w naszym kraju (rozprawiam o szeroko pojętym black, nie folk czy pagan metalu, więc proszę łaskawie nie krzyczeć w myślach: Аркона czy Темнозорь). Tak też na łamach naszego magazynu nieczęsto goszczą zespoły z „imperium Vladimira”. Czy jest więc cień szansy, że Morodh zmieni obecnie panujący trend patrzenia na zachód, lub (jeśli już, to zdecydowanie) bliższy wschód?

Drastycznego zwrotu zapewne nie będzie. Debiut Mordoh nie jest bowiem niczym przełomowym ani unikalnym, co wcale nie znaczy, że muzyka, którą prezentują nasi dalsi sąsiedzi, nie jest dobra. Owszem, jest całkiem przyzwoicie; czarno, depresyjnie i klimatycznie. Panowie nie odbiegają zbytnio od schematów obranego nurtu, a mimo to gdzieniegdzie przemycają różnorakie smaczki okołogatunkowe. Głównym atutem jest fakt, że posiadają skład, co niewątpliwe wpływa na przestrzenność prezentowanej muzyki. Też mi coś – skład, ale jak wiadomo, w muzyce spod szyldu depressive przeważają projekty jednoosobowe (Morodh zaczynał w ten sposób, jako projekt gitarzysty Ragnaara), w których to dana jednostka wylewa swoje smutki, wrzaski, skrzeki i ryki okraszone surowymi dźwiękami instrumentów i zazwyczaj automatu perkusyjnego z lepszym lub gorszym skutkiem. Nie każdy jest wirtuozem poszczególnych instrumentów, przez co jakość bywa wątpliwa, ale niech będzie, że w tych przypadkach liczy się klimat. Na szczęście, Morodh to obecnie pełnoprawny zespół, składający się z czterech panów, którzy idąc wzorem kapel pokroju choćby takiego Totalselfhatred (nie wczesna Katatonia czy Enslaved, wspominane przez promotorów, a właśnie ten zespół nasunął mi się, jako pierwsze skojarzenie) młócą depresyjnie, acz melodyjnie i (co ważne) dzięki swoim umiejętnościom bardzo sprawnie i plastycznie, przez co nie trzeba przedkładać (jak najbardziej obecnego w ich muzyce) „klimatu” ponad zdolności muzyczne.Band

„The World Of Retribution” to niespełna godzina muzycznej wędrówki po emocjonalnych zakamarkach mistycznych inspiracji zaczerpniętych z dzieła Daniila Andreyeva „Roza Mira” (zarówno nazwa zespołu, jak i tytuł debiutu mają swoje konotacje ze wspomnianą książką). Zerkając na dość przewidywalne tytuły kawałków – kolejno: Desperation, Ritalin, Regret, Fatality, Desolation, The End, Loneliness, Lie; można się już domyślić, że będzie posępnie. Tutaj nie ma zaskoczenia. Zewsząd czuć depresyjny i chłodny, niczym rozległe, syberyjskie równiny, klimat. Średnie tempa, nienachlana perkusja, zawodzące wysokimi rejestrami gitary, rozpaczliwe growle i krzyki – to trzon tego muzycznego zamieszania. Nie jest jednak monotonnie ani nudno. Panowie dbają, ażeby urozmaicić swoje granie doom’owymi zwolnieniami, sporą ilością melodyjnych, gitarowych partii i skromnie, choć zauważalnie, wtrącanym dodatkowym instrumentarium. Ponure lamenty wiolonczeli witają nas we wstępie pierwszego kawałka („Desperation”), a płaczliwe klawisze przemycają melancholię do utworów takich jak „Desolation” czy „The End”. Moim faworytem jest jednak najdłuższy numer na krążku – ponad ośmiominutowy „Ritalin”. Zapadł mi on w pamięć przede wszystkim przez świetny motyw przewodni, który rozpoczyna kawałek i powraca w późniejszych partiach utworu. Gdzieś w połowie na chwilę zwalniamy, wyciszamy się razem z szeptanymi przez wokalistę wersami ospale pogrążając się w nostalgicznym niepokoju. Jeśli już wspomniałam o wokaliście (niejaki Astaroth, nie mylić z gitarzystą Besatt, który nie ma z tym zespołem raczej nic wspólnego), należałoby także zaznaczyć, że pokusił się o wtrącenie czystych partii, z całkiem niezłym skutkiem, w „Fatality”, to jednak jedyna taka „odskocznia”.

Największym zarzutem dla debiutu Morodh może być fakt, że oscylują wokół patentów osłuchanych w nurcie melodyjnego depressivu, czy popularnego obecnie post black metalu, jak gdyby dopiero szukali swojej drogi przez mroczne rewiry muzycznej egzystencji. Jednak czy aby na pewno jest to aż tak poważny minus? Niekoniecznie. Czasami zdecydowanie lepiej zagrać coś w bardziej oczywisty sposób, niż przeholować z kombinacjami. In plus, w moim skrajnie subiektywnym odczuciu, jest ogólne wrażenie, że mimo tych dostrzegalnych (czy też przytaczanych) inspiracji, panowie nagrali to, co chcieli nagrać, a w tych poszukiwaniach własnej brzmieniowej tożsamości jest jakaś nieudawana szczerość, przez co całości słucha się… przyjemnie, na tyle, na ile przyjemne dla odbiorcy jest balansowanie na płaszczyznach rozpaczliwych i ponurych dźwięków. Ja tam lubię czasami wykopać dół i zagrzebywać się w nim przy akompaniamencie smutnych nut, więc jeśli też macie podobne zajawki, mogę z czystym sumieniem polecić Wam „The World Of Retribution”, jako sprawne połączenie melodii i przygnębiającego klimatu. Zwolennicy gatunku winni być usatysfakcjonowani. Zwłaszcza, że bezśnieżna zima i szarość rozpościerająca się za oknami to idealna sceneria dla opisywanych dźwięków.

4,5 / 6  Justyna Bochenek

Metal Factory Swiss Metal Magazin (CH)


Depressiver Black Metal war vor einigen Jahren noch relativ konstant in den Medien und ist spätestens mit dem kommerziellen Erfolg der schwedischen Shining dem Underground entwachsen, und mittlerweile handelt es sich um ein oftmals belächeltes Subgenre, vermutlich, da es mehrheitlich belanglos umgesetzt wird Morodh aus Russland können mit ihrem Debüt zumindest einen soliden Einstand bieten, doch leider scheitern sie an den Beschränkungen des Genres. Das beginnt bei den Liedtiteln, die sehr einfach und leider auch relativ unoriginell wirken (ausser vielleicht ‚Ritalin‘, der sehr aktuell daher kommt) und hört bei den repetitiven Riffs und dem monotonen Drumming auf. Die Vocals sind auch nicht wirklich einzigartig, aber tragen gekonnt zur Stimmung bei, wie man es von Kilte, Svart und ähnlichen kennt. Die Aufnahmen sind aber relativ klar, Fans vom grossen Rauschen werden sich weiter umsehen müssen. Einschübe wie das Piano bei ‚The End‘ oder Klargesang bekommen inzwischen auch keinen Innovationspreis mehr, hören sich aber dennoch gut an. So bleibt am Ende eine schön gestaltete CD, die sicherlich ihr Geld wert ist, wenn man nicht schon ein Übermass an ähnlich klingenden Bands im Regal stehen hat.

Punkte: 6.5 von 10

VS Webzine (FR)


Signé chez Witching Hour, célèbre label polak, Morodh est russe et The World of Retribution est son premier album après une démo et un split en 2012. Si le label est plutôt réputé pour ses groupes de death, Morodh officie dans une tout autre catégorie, celle du depressive BM mâtiné d’un poil de post machin. Mais pas le depressive BM des anciens, pas celui de Sterbend, Shining et Xasthur et consorts, non. Plutôt un depressive BM moderne, proche dans l’esprit – à défaut de l’être dans la forme – de ce que pourrait faire Katatonia s’il était resté dans le giron du dark/BM ou encore d’un Lifelover. Preuve en est de l’artwork, aux graphismes et aux teintes soyeuses et modernes, éloignées du romantisme sombre ou des lieux délabrés et désolés qui servent généralement de cadre à cette musique. Quant aux musiciens, leur photo dans le livret ne révèle en rien une envie d’en finir avec la vie…

Alors que vaut ce Morodh ? L’intro aux violons sur "Desperation" est le calme qui annonce la tempête… qui déboule une minute après avec des guitares incisives, une voix déchirée et un son de toute beauté, très profond sans être trop propre ("Desolation" également). Le choix du mid-tempo, passage obligé du style, est approprié et met bien en valeur cette première compo inspirée, enluminée sur plusieurs ponts de beaux leads mélodiques ("Regret" encore). Sans révolutionner le style, Morodh en offre sa propre vision, sans copier quiconque et de façon plutôt intéressante. Les cassures proposées (vers les 5’) sont parfaitement placées ; elles relancent le morceau, lui offrent de nouveaux contours et lui permettent d’évoluer et de se renouveler avec pertinence. Un premier titre de haut vol donc, avec déjà une tendance – que l’on retrouve sur tout l’album – à tirer vers un post black éclairé ("Ritalin"), ce que permet la durée (plus de 6 minutes en moyenne) des titres.

Cette volonté de mêler depressive black et post black est patente dans l’architecture même des morceaux, très progressive ("Ritalin", "Desolation"), où la voix s’efface un peu au profit du mur de son mouvant dressé par les guitares. La volonté de proposer des mélodies et un univers propre est également à souligner, comme pour se démarquer de la masse ("Regret" ; "Fatality" qui se rapproche tout de même de l’univers récent d’un Katatonia).

Morodh trace sa route mais semble d’ores et déjà se détacher de son appellation trop restrictive. Loin des rivages du depressive BM, Morodh creuse son sillon en fin d’album, comme pour nous préparer à la suite, avec un "The End" dont seule la voix déchirée rappelle encore le BM suicidaire alors que les autres instruments dressent le tableau d’un black très progressif, très porté sur les ambiances épiques, amples et éthérées. D’une beauté sombre, les dernières compos sont racées (l’instrumental "Loneliness" ; "Lie") et achève un album en tous points réussi.

Ne vous arrêtez pas à l’artwork un brin déceptif ; allez au-delà et tentez l’expérience Morodh, vous ne serez pas déçus.

Rédigé par : Raziel | 15/20

Metal Hammer (IT)

A distanza di due anni dall’uscita del primo demo omonimo, pubblicato dalla Satanath Records, tornano i russi MORODH con il primo full, questa volta marchiato Witching Hour Production, la stessa casa madre dei colleghi blackster Thaw.

“The World Of Retribution” è il titolo scelto per questo primo full, contenente otto tracce per un totale di quasi un’ora di ascolto. Pur essendo una realtà nuova, i Morodh, riescono a destreggiarsi con naturalezza, lungo i sentieri tortuosi del black metal depressive, aggiungendo una dose di suoni più gelidi rispetto a quelli del demo. Ottima la prova del cantante, che si offre sia in scream classico che in pulito melodico nella quarta traccia. Non da meno lo sono anche gli altri componenti, che amalgano i loro strumenti creando riff interessanti, corposi e in alcuni tratti orecchiabili. Smantellando i testi di questo platter, si percepisce il percorso che i Morodh hanno compiuto per arrivare alla resa finale, un viaggio ingarbugliato sulla via del "Mondo della Retribuzione", una sorta di "io ti do la mia vita per essere retribuito con la fine della mia stessa vita, nulla può rendermi più felice se non il decesso della stessa...". Il song writing di questo album è senza dubbio la prova decisiva delle loro capacità compositive e consacra la band ad una consapevolezza maggiore, rispetto alla partenza del demo che non era delle più rosee aspettative.

Con questo full i Morodh, possono tranquillamente diventare successori dei norvegesi Forgotten Woods fermo restando e ammesso che continuino a mantenere questa modalità creativa, tra qualche anno non avranno da invidiare nulla a nessuno. “The world of retribution” è un buon disco, dai suoni delicatamente gelidi e taglienti, con una spiccata capacità compositiva fresca e innovativa.

7,5 / 10
Recensione a cura di Helena Kiske

Rock Hard Magazine (SK)

„Vy nás ale zásobujete, pane Karfík“, kdo by neznal tuto legendární hlášku, širá Rus se tímto sloganem řídí a posílá do světa další nadějnou smečku slyšící na jméno MORODTH. Tato kapela původně začíná jako „one man“ band, který se časem rozrostl na čtveřici a společně začali tvořit depresivní muziku prolínající v sobě doom metal a dekadentní black. Tu černotu je slyšet hlavně ve skřehotavých vokálech, které provázejí téměř každý song. Jak jinak by také mohl zpívat člověk, který si říká Astaroth. Při prvním poslechu mi tato nahrávka připadla poměrně nezajímavá až tuctová, ale při každém dalším poslechu jsem se stále více propadal do osidel jejich tvorby. Není vše tak jednoznačné, jak vypadá. Tento temný komplet v sobě skrývá zajímavé melodie a postupy, které nezevšední ani při tak dlouhých skladbách, které debut nabízí. Uznejte sami, stopáž těsně pod sedmi minut, to už je pořádný nášup a udržet pozornost posluchače vyžaduje spoustu energie a nápadů. “The World Of Retribution“ obsahuje sedm skladeb a jednu instrumentálku „Loneliness“ (velmi povedená), mezi mé top patří závěrečná „Lie“ (když se pozorně zaposloucháte tak v úvodní pasáži, pod hradbou kytar zaslechnete i balalajku) značně uvolněný kousek, kdy pomalým houpavým tempem zní skřehotající vyvolávání Satana a krásně akusticky pojatá mezihra, takové to jemné hlazení jednotlivých strun. Další mému srdci blízká je „Regret“ s emotivním začátkem a nakažlivou ústřední melodií. Je až k nevíře jak se mi tato nahrávka dostává pod kůži. Pokud se nebojíte vyzkoušet tento návykový „trip“ MORODTH, tak vzhůru do něj. Ale pozor! Nezapomeňte jej užívat v množství ne větším než malém, jinak se dostanete do potíží se zákonem.

Martin Barták

Amboss Magazine (DE)


MORODH stammen aus Russland und haben erst ein Demo und eine Split-CD in der Vita, aber umso beeindruckender empfinde ich das neue Album “The World of Retribution”.

Inspiriert vom Schriftsteller Daniil Andreev hat man ein wunderschön atmosphärisches Album erschaffen, das mich seit einiger Zeit nicht mehr loslässt. Die Songs sind wohldurchdacht und der Post und Depressive Black Metal hält sich gegenseitig im Gleichgewicht. Ich mag diese musikalische Richtung sowieso sehr und ein Song wie “Ritalin” ist reinstes Seelenfutter. Die depressive Note wird nicht so hemmungslos ausgespielt, wie man es von den extremeren Vertretern des Genres kennt, dafür kann man mit wunderbaren Melodien den Hörer bei der Seele greifen und ihn auf die traurige Reise mitnehmen.
Der Gesang vom Astaroth ist enorm abwechslungsreich, er schreckt auch vor Klargesang nicht zurück und untermalt die Stimmung, die durch die Gitarren erschaffen wird aufs Vortrefflichste.

Dieses Album kann ich persönlich einfach nur als “schön” bezeichnen… Seelennahrung in der dunklen Jahreszeit. Und für dunkle Seelen das ganze Jahr lang.


Bleeding 4 Metal (DE)


Gitarrist Ragnaar gründete 2011 sein Einzelprojekt MORODH, zu dem sich bald seine alten Freunde Astaroth (Vocals) und Andreas (Drums) und 2014 auch Bassist Anthart gesellten. Zu Hause sind MORODH in Melenki, einer "kleinen und freudlosen Stadt" (Promotext) in Zentralrussland. Verschrieben haben sich die Jungs einer Mischung aus Post Black Metal, der mit depressiven Melodien durchsetzt ist und gelegentlich doomige Zähigkeit entwickelt. Die Freudlosigkeit des Heimatortes spiegelt sich in der Musik des ersten Vollalbums, dem ein Demo und eine Split vorausgegangen sind, wider. Alle, bis auf 'Loneliness', die Sechsminutenmarke überstreitenden Songs bekommen genug Luft, um die Texte über negative Momente und Enttäuschung umzusetzen, sind mit druckvollen Momenten und leicht zu folgenden Leads aufgelockert, die, ebenso wie der vereinzelte Klargesang, zum angenehmen Hören beitragen. Die Lieder gleichen sich über weite Strecken, doch MORODH greifen regelmässig mit episch-erhebenden Parts ein ('Fatality'), scheuen aber auch Harschheit ('Desolation') nicht, die sie mit Gitarrenlinien ('Lie') oder Pianotönen ('The End') auflösen und in denen ihnen Momente voller Zartgefühl gelingen. In diesen, auf der emotionalen Klaviatur sehr reduziert gespielten Parts, gefallen mir MORODH nicht nur gut, sondern richtig gut, denn hier bereiten sie Stimmungen punktgenau auf einfache und ergreifende Art auf. Als Paradebeispiele sind hier 'The End' und 'Lie' zu nennen, die mit allmählich steigender Spannung auf ihren emotionalen Kern zutreiben. Auch wenn noch nicht alle Songs dieses Format erreichen, bleibt "The World Of Retribution" als beachtenswerter Einstieg im Kopf. Auf Weiteres darf man deshalb mehr als gespannt sein.

Anspieltipps: 'The End', 'Loneliness', 'Lie'

Gesamtwertung: 7.5 /10 Punkte (DE)


Die Nachfrage nach neuen Bands aus dem Depressive Black Metal dürfte aufgrund der massiven Flut an sicherlich nicht immer qualitativ hochwertigen Formationen so langsam aber sicher gesättigt sein. Kommen und gehen, so sieht’s aus. Ungeachtet der Qualitätsfrage dürfte aber bereits ein Aspekt bei MORODH und ihrem Werk "The World Of Retribution" für erste Aufmerksamkeit sorgen: Die Truppe stammt aus Russland. Dem Land also, welches in letzter Zeit so einigen Ärger in der Musiklandschaft (und nicht nur dort) verursacht. MORODH trotzen alledem und stehen nach jeweils einer Split und Demo mit ihrem Debüt in den Startlöchern.

Veröffentlicht über Witchung Hour Productions, dem Label über welches u.a. BEHEMOTH jüngst ihre ersten Demoaufnahmen auf Vinyl herausbrauchten, zelebrieren MORODH angeschwärzten (Post) Metal, der vornehmlich im Midtempo gehalten wird. Blastbeats sucht man weit und breit, vielmehr wird das Tempo oftmals gänzlich gedrosselt, um den melancholischen Momenten eine Spielwiese zu bieten. Inhaltlich, man konnte es sich bei dem Zusatz "Depressive" oder auch dem tristen Cover-Artwork bereits denken, dreht es sich um negative Emotionen, ausgelöst von Enttäuschungen durch die heutige Welt. Beinahe jeder der Songtitel passt auch zum gängigen Klischee: "Ritalin", "Loneliness" usw. sprechen eine deutliche Sprache. Den großen Trumpf, den das ursprünglich als Solo-Projekt von Gitarrist Ragnaar gegründete Quartett dabei in der Hand hält, sind die melodischen Momente, die auf der einen Seite zwar simpel gestrickt sind, auf der anderen aber vorwiegend ihre Wirkung entfalten ("Ritalin", "The End"). Momente zwischen Hoffnung und Verzweiflung, kurzzeitiges Aufbäumen, nur um anschließend noch tiefer zu fallen, ein Wechselspiel das in nahezu jedem Song zu Tage tritt. Die Atmosphäre als rein destruktiv zu beschreiben, würde dem Ganzen nicht gerecht werden, vielmehr erstreckt sich eine gewisse Trostlosigkeit über das gesamte Werk, die hier und da aufgebrochen wird. Immer wieder stechen Sonnenstrahlen durch die dunklen Wolken, die das Ableben nur umso schmerzvoller machen. Zahlreiche von sehnsuchtsvollen Lead-Melodien getragene und mit viel Hall ausgestattete Momente lassen einen langsam aber sicher in der Bedeutungslosigkeit versinken. Dabei sind MORODH weitaus mehr als eine x-beliebige weitere Depressive Black Metal-Band. Allein die moderne Produktion und der bisweilen leicht schleppende Groove unterscheidet sich von der gängigen Machart. Auch der Klargesang in "Fatality" des ansonsten etwas schwachbrüstigen, aber immer noch authentischen und an POSTHUM erinnernden Sängers Astaroth lässt aufhorchen. Cello-Einschübe ("Desperation"), Piano-Parts ("The End") oder DRACONIAN-Keyboards im straight stampfenden "Desolation" sorgen für die nötige Abwechslung.

Schlussendlich ist "The World Of Retribution" ein elegant gemachtes Album, welches sicherlich allen Depressive Black Metal-Fans ans Herz gelegt sei, um mal etwas Abwechslung ins Spiel zu bringen. Aber auch Anhänger mittelalter KATATONIA (1997-1999) dürfen gerne ein Ohr riskieren. Hier entspringen wie schon damals Melancholie und Schönheit ein und derselben Knospe.

7 / 10

Totgehört (DE)


Laut Google-Statistiken kommen viele unserer Leser aus Russland. Wie viele davon wirklich den Blog lesen (können) oder nur hier sind, um nach Downloads zu suchen, kann ich nicht sagen. Dennoch will ich mich für das vorhandene Interesse bedanken und stelle heute mal eine russische Band vor. MORODH aus Vladimir (die Region heißt wirklich so) spielt atmosphärischen bis post-rockigen Black Metal und bringt mit "The World Of Retribution" ihr erstes Album an den Start.
Schaut man sich ausschließlich die Fotos des Quartetts an, würde man nicht so schnell darauf schließen, dass man es hier mit Schwarzmetall zu tun hat (oder hartem Metal im Allgemeinen). Würde man mir erzählen die vier Russen spielen Hardcore oder Indie, würde ich das erst einmal glauben. Das böse (beziehungsweise gute) Erwachen folgt aber spätestens beim Einlegen der Scheibe. Denn man hat es hier eindeutig mit depressivem Black Metal zutun. Lediglich 'Fatality' fällt aus dem Rahmen und erinnert durch den cleanen Gesang stark an Bands wie SÓLSTAFIR, zumindest bis der Kreischgesang im späteren Verlauf ab und an doch wieder durchkommt.
Gegründet wurde die Truppe übrigens als Ein-Mann-Projekt von Gitarrist Ragnaar, der es aber geschafft das Line-Up so gut aufeinander einzuschwören, dass alles wie aus einem Guss klingt. Die postigen und ambienten Elemente verbinden sich die meiste Zeit über recht harmonisch mit den extremeren Anteilen. Lediglich 'Desolation' fällt mit seiner (bewusst?) dissonanten Komposition etwas aus dem Rahmen. Man kann es als clever und progressiv ansehen, wie das klare Riff phasenweise sehr dominant den schweren Rest konterkariert, aber man kann auch die These vertreten, das der Titel ohne diese unnötige Überlagerung besser ins Ohr gehen würde.
Insgesamt ist das Album aber sehr angenehm zu hören und stellt eine unaufdringliche Hintergrundbeschallung dar. Eine Revolution ist es zwar auch nicht, aber in jedem Fall solide Metal-Kunst. Alle Bandmitglieder machen ihre Sache gut und auch sound-technisch kann man hier nicht meckern. Wer auf atmosphärischen Post-Black-Metal steht, ist hier genau richtig.

7,5 von 10 Punkten

Hateful Metal webzine (DE)


Der russische Vierer MORODH startete 2011 als Soloprojekt, veröffentlichte alsbald eine Split und erwuchs dann recht schnell zu einer echten Gruppe, die dann noch eine Demo einspielte. Vor wenigen Tagen ist nun mit „The World Of Retribution“ das Debütalbum erschienen. Bereits das Frontcover der CD lässt in etwa erahnen, dass man es hier mit modernem und melancholischem (Black) Metal zu tun hat.

Und so ist es dann auch. MORODH spielen melancholisch veranlagten und bisweilen auch leicht melodischen Black Metal. Die Lieder sind relativ lang und das Tempo ist fast immer langsam und schleppend. Doch mit gewöhnlichem depressivem Black Metal haben MORODH nicht wirklich etwas zu
tun. Dafür sind Klang und Spielweise zu modern und bisweilen wirken die langen und langsamen Passagen gar etwas doomig. Die Atmosphäre ist durchgängig schwermütig, woran vor allem die Gitarrenmelodien schuld sind. Es gibt viele Gitarrenmelodien, sowohl recht dezente und schlichte als auch offene und spielerische, vereinzelt ist auch ein tragendes Soli zu hören.

Vor allem die dezent gehaltenen Riffs der verzerrten und grell klingenden Gitarren wissen zu gefallen. Dann gelingt es, eine subtile und bedrückende Atmosphäre in mir zu erzeugen, MORODH an diesen
Stellen etwas kraftvoller und bestimmter werden. Die offenen und spielerischen Melodien hingegen sind mir jedoch zu melodisch und fokussiert. Dasselbe gilt für die seltenen kurzen Pianopassagen oder dem kurzweiligen Klargesang. Mit solchen Elementen können mich MORODH nicht überzeugen. Ich bevorzuge da eherdie schlichten und übersichtlichen Parts mit eingängigen, schweren Melodien.

Obwohl es seit Jahren eine Vielzahl an Gruppen in diesem Bereich gibt, klingen MORODH für mich jedoch überraschend eigenständig. Zwar kenne ich nicht jede Band oder Platte in diesem Genre, doch
soweit ich das beurteilen kann, scheinen MORODH eigene Wege zu gehen. Jedenfalls fühle ich beim Hören von „The World Of Retribution“ an keine andere Gruppe erinnert.

Man muss auf jeden Fall eine Vorliebe für melancholischen (Post) Black Metal mitbringen um Gefallen an MORODH zu finden. Mir gefällt zwar nicht alles, doch auch für mich gibt es gute Momente und
ergreifende Melodien. Was mich neben dem melodischen Aspekt noch stört, ist der etwas flache und sterile Klang. Ein etwas wärmerer Klang mit mehr tiefen Tönen und ein druckvolleres Schlagzeug würden dem Spiel von MORODH gut tun und womöglich auch die Melodien etwas entschärfen.

NecroWeb Magazin (DE)


Morodh wurde ursprünglich als Projekt ins Leben gerufen, aber alsbald zur kompletten Band aufgestockt und der Name wurde einem Buch entnommen, für welches sich der russische Poet Daniil Andreev verantwortlich zeigt. Die Band präsentiert nun mit “The World Of Retribution”, nach einen Demo und einer Split Veröffentlichung, ihr erstes Vollwerk, wobei die vier Burschen optisch auf mich erst einmal einen völlig anderen Eindruck machen, als wie man letztendlich präsentiert bekommt- Morodh sind interessant für Freunde des depressiv veranlagten Post Black Metal und gehen mitunter recht verspielt zur Sache. So zieren zahlreiche melodische Gitarrenwände das Geschehen, denen Aspekte wie Melancholie und auch Schönheit entspringen, wie sich besonders an einem Stück namens “Regret” festhalten lässt. Die auf dem Album gegebenen Melodiebögen verfehlen dabei keinesfalls die erhoffte Wirkung, weshalb das recht eingängige Material auch schnell zu fruchten vermag. Neben dem standardmäßigen Gekeife gibt es dank “Fatality” auch mal einen clean gesungenen Abschnitt und Instrumente wie etwa Cello und Piano finden ebenfalls ihren, wenn auch nur kurzen, Einsatz.

Wenn Morodh den prägenden Aspekt verstärkt zum Vorschein bringen, dann kann die Truppe richtig gut überzeugen, weshalb ich neugierigen Seelen zu genanntem “Regret” und “Desolation” rate, die die stärksten Seiten der Band präsentieren. Mit vorliegender Publikation liefert man letztendlich ein starkes Album ab, das eine gefestigte Formation zeigt und mit zahlreichen hörenswerten Momenten aufwartet. In diesem Sinne scheint eine gute Zukunft beschert, weshalb die Devise nur noch lauten kann: Weiter so!

7,2 /10

Lords of Metal ezine (NL)

Morodh is a Russian band that mixes suicidal depressive black metal with doom and post metal on ‘The World Of Retribution’. And they do this quite well, to be honest. The band manages to captivate me for the entire duration of fifty minutes and even manages to get me to close my eyes and let myself go. Where many a band, operating within this genre, tend to get carried away with way too long songs, Morodh keeps it civilized with a total of eight songs in fifty minutes of which the longest clocks in at eight and a half minutes and the shortest at two and a half. Given the fact that this is a debut album I am very curious as to how the band will develop. From time to time a sound of their own already surfaces. Hopefully this will be even more the case on a follow-up.

77 / 100

Chaos Vault webzine (PL)


Po pierwsze – trochę dziwna sprawa, gdy promówkę płyty wydanej przez polską wytwórnię dostaję od zagranicznej agencji promocyjnej, zaś sama wytwórnia jakby ostatnimi czasy promocję olała. A przynajmniej promocję Morodh, bo to ich dziś recenzuję.

Kapela ta to rosyjski post-black/depressive metalowy projekt i przyznam, że pierwsze słyszę o ich muzyce. Nie jest ona zresztą jakoś specjalnie porywająca czy też jakoś specjalnie mi się nie podoba – ot, wiele jest takich zespołów na scenie i bardzo niewiele z nich potrafi tak skomponować swoje utwory, by wpadły one przez moje uszka do serca. Wiadomo, jak to jest z tymi zespołami – jest bardzo smutno, nostalgicznie czasem faktycznie trąci to jakimś takim odczuciem beznadziei, same zaś melodie kojarzyć się mogą przede wszystkim z Katatonią (a przynajmniej mnie, jako osobie która tnie się przy innej muzyce). Ale równocześnie mnie to nudzi. Ciągnie się i skończyć nie chce, zwłaszcza że krążek nie jest krótki – pięćdziesiąt minut z okładem. Ja piszę tę recenzję, myślę sobie – pewnie już przy końcu jesteśmy, hm? A tu niespodzianka – od pierwszego słowa niniejszej recenzji minęły dopiero niecałe dwa utwory (aktualnie jestem na ósmej minucie kawałka „Ritalin”). To Wam powinno naświetlić, jak jest u mnie z odbiorem muzyki Morodh. Może to i dobre, może coś tam chłopaki piszą co im w sercu gra, tylko że moje serce odbiera całkowicie inne fale. Nie podobają mi się też czyste wokale, które zostały zastosowane na przykład w takim „Fatality”… No do wielu rzeczy mógłbym się tu przyczepić, ale moim największym zarzutem względem tego albumu jest to, że po prostu nie kupuję ich muzyki. Kropka.

Kilka pewnie bardziej depresyjnych duszyczek tu jest, może do nich Morodh trafi. Mnie akurat omija zachwyt nad „The World of Retribution” i nic na to nie poradzę. Co gorsza – nie za bardzo chcę coś na to poradzić.

Ocena: 5/10

Powermetal (DE)


Schwarz-melancholisches Mittelmaß

Depressiver Black Metal aus Russland gehört sicher nicht zu den häufigsten Gästen in meinem CD-Player, woran sich nach ausführlicher Beschäftigung mit "The World Of Retribution" wohl auch nichts ändern wird. Zu durchschnittlich und belanglos klingt das Debütalbum von MORODH und kann trotz guter handwerklicher Umsetzung einfach keine Ausrufezeichen setzen.

Zumeist getragener Black Metal, eine gehörige Portion Orchestrierung, recht austauschbarer Gesang, der hin und wieder auch klar und episch wird und ein paar Ausflüge in den Doom sind allesamt nett, aber nie packend in Szene gesetzt. Das Ergebnis ist ein Album, das beim Hören nicht weh tut und sich angenehm in den Hintergrund zurückzieht. Ideal für Aufzugfahrten oder den nächsten Einkaufstrip, nicht aber für die ernsthafte Beschäftigung mit Musik. Wie gesagt, hier sind Musiker am Werk, die wissen, wie sie ihre Instrumente bedienen und die eine passende, angenehm unaufgeregte Produktion für ihre Musik gewählt haben. Das Ergebnis hat nur einfach zu wenige Momente, die im Gedächtnis bleiben. Insofern kann ich auch keine Kaufempfehlung aussprechen, Fans von melodisch-düsterem Black Metal können aber mal ein Ohr riskieren, vielleicht finden sie das Gehörte ja besser als ich.

6.50 / 10.0

The Independent Voice ezine (UK)

The risk often run when encountering depressive black metal is the potential for it to be a relentless dirge – whilst welcome in places, an entire album’s worth can be a laborious affair, and one that many will tire of long before the album’s conclusion. With this in mind, it makes Russian metallers MORODH’s debut “The World Of Retribution” all the more enjoyable to listen to. Whilst the overarching morose themes are prevalent, the music itself has life to it and never descends into an overwrought dirge procession.

Where MORODH shine the most is in their use of melody. Creating a depressive atmosphere is far beyond simply choosing appropriate chord voicings and progressions – it’s combining this with dynamics and using melodic lines/phrases that create the mood. Tracks like “Regret” are exemplary of this: it is among the strongest on the album and features wonderful layering of aggressive guitars and clean passages, along with the aforementioned melodic phrases that enhance this downbeat mood. It is an exceptionally emotive song.

Fortunately, the band maintain this. “Desolation” is one of the “heavier” tracks on the album, but still that thread of melody and sadness weaves its way through, whilst closer “Lie” conveys a near-uplifting feel during a rather cinematic sprawl before the closing riffs add a round things off on a heavier note. It’s an exceptionally well-balanced offering from the band, and for a debut it can only get better. The production is right on the money: crisp, clear and finely mixed, giving everything the space required and the dynamics required so that the heavies hit hard and the cleans caress.

MORODH can feel extremely pleased with themselves (and no doubt they do), because this is an exemplary piece of depressive black metal. Combining a light-and-shade aesthetic with top production and depressive lyrical content makes for an exciting, emotive and even euphoric listen. Never do they stray into the realms of pretension, nor do they over-indulge or force the depressive side of things with boundless amounts of dirge. This is a memorable debut.

Rating: 4.5/5

RuTracker Артcовет (RU)


Коллектив из города Владимира со своим дебютным полноформатным альбомом.
«Morodh» — «Мород» — название одного из миров возмездия оригинального религиозно-философского труда русского поэта и мистика Даниила Андреева «Роза Мира».
Смею предположить, тематика альбома — «Мир возмездия» — также имеет отсылки к данному произведению. Как поясняют сами музыканты, презентуя свою работу: «Мы все живем в мире возмездия... и мы платим за свои грехи здесь и сейчас».

Что ж, рассуждать на вечные мировоззренческие темы можно бесконечно, но у нас здесь имеется еще и музыка.

А на нее, так сказать, в ходе ознакомительного процесса, обнаружилось аж несколько рецензий на английском, немецком и французских языках от иностранных критиков, надо сказать, весьма одобрительных с довольно высокими оценками. И мне остается только присоединиться к их мнению, ибо, согласна, ребята записали действительно классный альбом: абсолютно фирменно звучащий, мощный, эмоциональный, цепляющий своим эпически-драматическим мелодизмом и какой-то особой очищающе-возвышающей атмосферой...

Будто, правда, вырвавшаяся на свободу, измученная земными грехами душа, прорываясь сквозь все эти круги-витки чистилищ-судилищ, освобождается от оков и устремляется куда-то в неведомые глубины Вселенной уже в каком-то ином, неведомом нам качестве...

Очень хорошее качество записи, убедительный пронзительный скримящий вокал (есть немного чистого), весьма приглянулись сольные партии гитар и в целом работа инструменталистов, есть немного клавиш, на которых, как поняла, сыграл разносторонний бельгийский талант Deha, эмоциональные перепады от отстраненного созерцания до яростного внутреннего бунта...

Отличный альбом, который дважды послушала на одном дыхании. Молодцы, музыканты!

The Nocturnal Battle of Chariots (PL)

Witching Hour zaserwował nam w ostatnich miesiącach całkiem niezłą serię nowych wydawnictw, wiele naprawdę świetnych tytułów? jednak moim zdaniem nie uniknął małej wpadki, a taką jest wg mnie płyta rosyjskiego Morodh. Oczywiście, każdy nagrywa i wydaje sobie to, co mu się podoba, jednak dla mnie debiutancki long Morodh jest tak przeciętnym, czy wręcz słabym wydawnictwem, że osobiście bym im rubli poskąpił. Z jednej strony oczywiście niespecjalnie jest to materiał, który stylistycznie by mi "leżał", wobec czego ciężko oczekiwać, aby mi się podobał, skoro nie jest to mój styl, nie moja bajka. Z drugiej strony są jednak kapele oscylujące w podobnych klimatach, które czasami lubię posłuchać i o których mam duże mniemanie. Na moje to "The World of Retribution" jest zwyczajnie płytą nudną! Jest ona do bólu monotonna, wtórna, każdy utwór brzmi w moich uszach tak samo, jak poprzedni, zespół jakby powielał swoje własne schematy, komponował kolejne utwory od kalki, stąd mam wrażenie, jakby słuchał jednego, 50-minutowego wała. Oczywiście trochę przesadzam, uogólniam, ale można odnieść takie wrażenie, bo każdy kawałek oparto na grze w tym samym tempie, na podobnych riffach i melodiach, na tym samym bezpłciowym szorstkim wokalu. Czasami oczywiście Morodh urozmaica swoją muzykę np. instrumentami klawiszowymi, gdzie indziej absolutnie beznadziejnym, by nie powiedzieć wręcz, że chujowym (i ten akcent, FAK!) czystym wokalem. Gdybym miał do czynienia tylko z jednym utworem, dla przykładu z "Lies", który wieńczy album i jest całkiem przyzwoitym niemal post metalowym utworem, w zdecydowanej większości instrumentalnym (wokal pojawia się tu jedynie fragmentarycznie), to moje wrażenie byłoby może inne. Ale oczywiście mamy do czynienia z 50 minutami muzyki i nie na moje siły jest to płyta. Z obowiązku niejako biedziłem ją przez cały dzień, myśląc, że jednak odnajdę w niej coś dla siebie, że w pewnym momencie zaskoczy i okaże się, że "to jest to!". Ale chuja tam? Im dalej w las, tym jeszcze bardziej nudno i jednostajnie. Jest tu pewnie kilka fajnych zagrywek, jakieś pierwiastki grania, które jest w stanie mnie zainteresować, gdzieś tam pojedyncza melodia, riff, itd., jednak wszystko to gdzieś ginie, bo jako całość ta płyta to nuda. Fani depresyjnego, wolnego, smutasowatego black (???) / doom metalu pewnie Morodh polubią, ja jestem zdecydowanie na nie. I jeszcze, kurwa, ten pentagram w stylu jebanego HIM. Nie, dzięki!

autor: Astus
ocena: 5/10

The Nocturnal Battle of Chariots (PL)

Rosjanie z Morodh zakotwiczyli w białostockiej Witching Hour, nakładem której ukazał się na MC oraz CD ich debiutancki album "The World of Retribution". Jako że kasetka była limitowana do zaledwie 150 sztuk postanowiłem sięgnąć po ten właśnie nośnik świadomy wszelkich następstw związanych z tym formatem (ten charakterystyczny szum, lekko przybrudzone brzmienie, zniekształcone dźwięki i, w moim osobistym przypadku, brak auto-rewersu, co dodaje całości smaczku związanego z archaiczną procedurą zmiany stron;).

Czwórka, na pierwszy rzut oka zupełnie nie wyróżniających się, Rosjan ma banalny przepis na swoją muzykę - intrygować przez budowanie odpowiedniego nastroju, a wszystko to przy pomocy sprawdzonych tematów zapożyczonych z lat 90tych ubiegłego wieku. Doom/black metal w ich wykonaniu to żadna nowość, ale słucha się tego z niekłamaną przyjemnością. Człowiek odruchowo wraca w myślach do takich genialnych albumów jak "Brave Murder Day" Katatonia (w przeważających proporcjach!) czy "Shades of God" Paradise Lost - płyt naszpikowanych emocjami zdjętymi z regału oznaczonego etykietą: "ból, smutek i rozpacz"; albumów, wobec których nie można pozostać obojętnym. Po części tych samych lub podobnych odczuć dostarcza nam ta importowa grupa. Z pewnością znajdą się narzekacze zarzucający zespołowi pospolite smucenie i przynudzanie, ale mnie ten materiał się spodobał. Głównie za sprawą kreowanych melodii dzięki, którym łatwiej sobie ów dźwięki przyswoić i wyłapać dla każdej piosenki jakieś ciekawe motywy. O co się tutaj rozchodzi? Blackowy skrzek na równi z wygrywającą melancholijne tematy gitarą prowadzącą i nieco wycofana sekcja to na "The World of Retribution" elementy dominujące. Gdzieś tam z pewnością można wychwycić podobieństwo do naszej Entropii gdyż nawet klawisz się pojawia (najcięższy w całym zestawieniu, epatujący black metalowym chłodem i doom metalowym przygnębieniem "Desolation") czy też fortepian ("The End"), z tą tylko różnicą, że tam perkusista nap...ala zdrowo, tutaj po prostu robi swoje i stara się raczej nie wychylać. Zespół po prostu upodobał sobie wolne/średnie tempa i z nikim się ścigać nie zamierza. Wiem też, że niektore zawarte na tym albumie melodie mają niezwykle pretensjonalny wydźwięk, ale uwierzcie mi - dzięki temu w prosty sposób trafiają w czuły punkt słuchacza. No chyba, że to miłośnik jazzu... Ja się tej płycie poddałem od pierwszego przesłuchania, kupili mnie już pierwszą wybijającą się melodią ("Desperation") i dalej było już tylko lepiej. Nagle odwracanie taśmy stało się czynnością może nie tyle przyjemną co zwyczajnie sensowną. Podoba mi się również fakt, że kapela nie sili się na jakieś modne post-metalowe wstawki, jedyny przebłysk takowych pojawia się dosłownie na moment w "Lie", który ostetecznie okazuje się być przyjemnie bujającym doom/black metalowym standardem, w którym za wiodącą melodię odpowiada... basista. Jest jeszcze dość typowy wokalista-krzykacz, który nie obawia się bycia typowym piosenkarzem czemu raz (niestety zalewdwie) daje upust ("Fatality").

Dużo tu smaczków czy też tzw. momentów, zresztą dla chcącego nic trudnego. Z drugiej strony ta płyta ma moc błyskawicznego pojednania się ze słuchaczem - warto więc skorzystać z tej okazji. Podejrzewam, że, jak to bywa w większości płyt katowanych na początku bez końca, po jakimś czasie będziecie mieć jej powyżej uszu :) Zawsze jednak będzie miło do niej wrócić po przerwie i jestem (nie)święcie przekonany, że wtedy te melodie będą się Wam podobały bardziej. Pewnie dlatego, że będziecie je już znali :)

autor: karel
ocena: 8/10

White Room (NL)


Morodh is afkomstig uit centraal Rusland. Blijkbaar is het genre ‘depressive/post blackmetal’ ook daar doorgedrongen. De band is opgericht in 2011 hetgeen bij mij het vermoeden doet reizen, dat het om een jonge band gaat. Dit album is daarom typisch zo’n voorbeeld van een paar jonge metalheads die het leuk vonden om samen een band op te gaan richten om zo lekker muziek te gaan maken. Ik kan me dat goed voorstellen als je uit een stadje komt dat de naam Malenki draagt en waar verder geen hol te doen is. Blackmetal maken, zingen over de kwelling van het leven is dan een mooie vorm van tijdverdrijf.

Genoeg  geluld, over naar de muziek van Morodh. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de productie van het album het beste vind. Het album klinkt solide, de instumenten zijn goed te horen en het geluid is vol. Over de nummers op 'The World Of Retribution' ben ik beduidend minder te spreken. Het woord 'saai' dekt mijns inziens de lading het beste. Alle riffs bestaan namelijk uit uitgesmeerde akkoorden die weinig 'swung' hebben. Af en toe loopt er wel een druilerig melodielijntje door de nummers heen gespeeld met een Ebow effect, maar dat is het dan ook wel. Ook deze melodieën zijn vooral... saai. Doordat de nummers allen bestaan uit slechts een aantal riffs (o nee, akkoorden) en allemaal een lengte hebben van meer dan 6 minuten (m.u.v.  het instrumentale 'Loneliness'), kabbelt het album maar voort en voort, zonder dat er ook maar iets spectaculairs gebeurt.

Sorry Morodh. Jullie 'depressive blackmetal' zorgt bij mij helemaal niet voor een depressief gevoel. Eerder een gefrustreerd gevoel omdat er niks maar dan ook niks gebeurt wat me raakt. Saaie meuk, niet aan mij besteed.

Mike v.G. (US)


Originally beginning as a one-man project, Russia's Morodh are now a full-fledged band. The World Of Retribution is their debut.

Morodh play black metal of the depressive variety, evident by song titles such as "Regret," "Desolation" and "Loneliness." Raspy vocals contrast melancholy guitars and a somber atmosphere. They change things up with baritone melodic vocals on "Fatality," and vary things up elsewhere as well in terms of tempo and intensity. The album is a real bummer, but in a good way.

Rating: 3.5 / 5
(Chad Bowar)

Metal is Forever...das Online-Magazin (DE)

Auf Mütterchen Russland ist man im Westen seit Putins Expansionskurs nicht wirklich gut zu sprechen. Da ist es doch ganz erfreulich zu hören, dass aus dem ehemaligen Zarenland auch mal wieder was kommt, was einem Freude bereitet. Die Rede ist von MORODH. Nach einem Demo und einer Split liegt nun das erste vollwertige Album der Russen vor: "The World of Retribution". Die aus Melenki (Zentralrussland) stammende Band fühlt sich (musikalisch gesehen) im Depressiv-Post-Black-Metal heimisch. Der Gesang (ähm das Gekeife) ist eindeutig im Black-Metal geboren, bei den Song-Arrangements halten sich Post und Black die Waage. Entgegen dem allgemeinen Trend in diesem Genre, haben MORODH den Black-Metal also weiterhin fest im Blick, auch wenn auf Blastbeats fast komplett verzichtet wurde. Die Atmosphäre des Albums ist insgesamt schön depressiv und tief schwarz und das, obwohl "The World of Retribution" mit melodischen Gitarrenwänden (Post-Black-Metal eben) reich gesegnet ist, die aber sehr gut ins Konzept passen. Ebenso wie das Piano bei "The End" und der kurze Moment des Klargesangs, am Anfang von "Fatality".

Fazit: Endlich mal wieder ein nicht weichgespültes Post-Black-Metal Album. MORODH scheinen das Rüstzeug zu haben, um sich im momentan ach so hippen und mit Veröffentlichungen überschwemmten Post-Black-Metal auf Dauer behaupten zu können. (JK)

7.5 von 10

MetalRulez (PL)


Jak wiadomo Witching Hour nie ma w zwyczaju inwestować w słabe zespoliki, dlatego do odsłuchu nieznanego mi wcześniej Morodh podszedłem dość optymistycznie… Może ‘optymistycznie’ to niezbyt trafione słowo w kontekście tego zespołu, Rosjanie ci grają bowiem, jeśli wierzyć notce prasowej, depresyjny black metal. I tutaj taki mój mały prztyczek, bo mnie osobiście black metal, wizualnie przynajmniej, kojarzy się z czymś innym, niż mamy tutaj do czynienia. Nie jestem jakiś tam purystą, żeby tylko corpse paint i gwoździe, ale panowie z Morodh na swoich fotkach promocyjnych wyglądają jakby szli na szkolną dyskotekę… My tu jednak nie o ubiorze lecz o muzyce mamy rozprawiać. Materiał „The World Of Retribution” zaskoczył mnie pozytywnie, choć jak już wspomniałem nie spodziewałem się żadnej miernoty. Rosjanie stworzyli materiał bardzo nostalgiczny, melancholijny, przepełniony specyficznym, sprzyjającym rozmyśleniom klimatem, ale chyba nie depresyjny. Przynajmniej na mnie tak ten album nie działa. Black metal owszem, jest tu obecny i w kilku miejscach bardzo wyraźny, ale na pewno nie jest elementem dominującym muzycznie. Jest trochę szybkich partii, ale przeważają raczej średnie tempa. Od czasu do czasu pojawiają się nawet dołujące, doomowe zwolnienia. Klimat pieczołowicie budowany jest przez naprawdę dobrą, przemyślaną pracę gitar. Jak to w takiej muzyce, dużo jest niby prostych, powtarzanych motywów, ale materiał ten wcale się nie nudzi, wbrew pozorom jest bardzo różnorodny i to nie tylko dzięki zróżnicowanym partiom wokalnym. Świetnie wypadają melodie, nie przesłodzone i ckliwe, lecz naprawdę dobrze podkręcające ten melancholijny klimat. Dodatkowym smaczkiem są jeszcze używane bodaj tylko w dwóch utworach pianino i wiolonczela. Trochę nawet szkoda, że instrumenty te nie zostały użyte częściej.

Pewnie znajdą się tacy, którzy będą twierdzić, że takie granie to nic nowego, że zespół powstał na fali popularności tzw. post-black metalu. Może i będą mieć trochę racji, ale skoro słucha się tego naprawdę dobrze to ja nie widzę tutaj problemu. Moim zdaniem naprawdę mocny, wciągający debiut.

Ocena: 8/10

Neckbreaker magazine (DE)


Russland ist trotz seiner geographischen Größe nicht unbedingt für seinen Black Metal bekannt. Dennoch tummeln sich – und das nicht nur im Underground – zahlreiche Perlen herum, die man auch ganz ohne politische Bedenken genießen kann. Eine von diesen ist die 2011 gegründete Band MORODH, die nun mit „The World Of Retribution“ ihr Full-Length-Debüt in die Welt setzt.

Bereits das deutlich melancholische Intro verspricht eine Reise in die eher depressiven Sektoren des menschlichen Gefühlslebens. Allerdings ist die gebotene Kost irgendwie anders als die typische Dampfhammertristesse und verspricht vielmehr einen qualitativ hochwertigen Ausflug in den etablierten Black Metal. Die Kombination aus Melodie, Geschwindigkeit und atmosphärischer Desolation wirkt insgesamt sehr ausgeglichen und keineswegs verbraucht. Auch klar gesungene Passagen wirken der Monotonie entgegen, ohne der authentischen, schwarzmetallischen Stimmung Abbruch zu tun. Für zusätzliche Abwechslungen sorgen interessante Soli und gezupfte Passagen, die für ein insgesamt sehr umfangreiches Klangbild Sorge tragen.

MORODH bieten mit „The World Of Retribution“ sehr guten Black Metal, der einige potentiell interessante Ansätze enthält. Fans von WOODS OF DESOLATION oder FORGOTTEN TOMB und ähnlichem werden ihre Freude haben, auch wenn MORODH deutlich weniger plakativ zu Werke geht. Dennoch liegt genau darin eine der Stärken dieser Band, denn die subtile Ebene, auf der hier gearbeitet wird, hat etwas ziemlich reizvolles an sich. (Jannick)

Bewertung: 7,5 / 10 (PL)

Muszę przyznać, że nie spodziewałem się czegoś takiego po tej płycie. Okładka nie sugeruje zawartości oraz jakoś nie nasuwa na myśl, kraju pochodzenia. Można nawet powiedzieć, że Rosjanie trochę mnie zaskoczyli ale to może dlatego, że nie jestem zbyt ogarnięty w ich scenie. Mówiąc najprościej, Morodh to taka bardziej black metalowa wersja wczesnego My Dying Bride. Mogło im to wyjść tylko na dobre i zaiste wiele dobrego można tu zaznać. Na ogół grają szybciej lecz kompozycje rozwijają powoli i z należytym pietyzmem. Nie ma nagłych zwrotów akcji czy wyścigu do celu. „The World Of Retribution” to bardzo przestrzenny materiał. Pozostawiony areał zapełnia się powoli acz konsekwentnie szarą masą ludzi bezwiednie ciągnących do światła. To nie jest muzyka optymistyczna ani lekkostrawna. Owszem nie jest wysoce złożona lecz ulotna i wysublimowana. W oczy kują prostoliniowe i zwyczajnie, słabe teksty. Są bezpośrednie i bardzo nie sugestywne. Przy tak fajnie rozciągniętej muzyce, aż szkoda tych krajobrazów swobodnej interpretacji. Trochę jakby mieszkać u podnóża góry i nigdy nie wejść na szczyt. Niby można z tym żyć ale trochę żal. Mocną stroną Rosjan jest z pewnością budowanie melodii w tle. A tło ładnie komponuje się z frontem i tu już wyobraźni im nie zabrakło. Wsłuchiwanie się i obcowanie z kolejnymi melodiami daje pewną satysfakcję.

Jestem ukontentowany w jakichś 70 procentach. Chciałbym móc utonąć w depresji kiedy zespół oferuje taką możliwość lub chociaż wziąć pod rozwagę podcięcie żył. Morodh jednak nie postawił kropki nad i. Wprowadził nas w stan transu i podał jakieś bliżej nieokreślone proszki ale nie wykorzystał sytuacji. Muszę dodać, że trafił na podatny grunt lecz zabrakło mi pewnych, skrajnie podłych emocji. Nie zgadzam się z określeniem tej muzyki jako depressive black metal. Za dużo tu melodii i poukładanej symbiozy wszystkich środków przekazu. To jest bardzo przewidywalny materiał lecz mimo to, jest przyjemny w odbiorze. Niestety nie zabija.


RockArea (PL)


Przełom grudnia/stycznia z założenia powinien weselić człowieka, napawać go optymizmem, choć z roku na rok konsumpcyjno – destrukcyjne otoczenie coraz agresywniej stara się wykoleić pokoleniowy system wartości i niestety robi to z powodzeniem. W tym czasie rockowy świat lekko wyhamowuje by za kilka tygodni znów ruszyć z kopyta. Media atakują nas potokiem wszelakich (nierzadko asłuchalnych) przeróbek kolęd, po raz wtóry powtarzane są hity kinematografii świątecznej, nie wspominając już o torpedowaniu irytującymi blokami reklamowymi (pewna pani obniżająca ceny budzi u mnie niepokojące mordercze wizje). To wszystko sprawia, że nierzadko stoimy przed silną pokusą zdematerializowania odbiornika. Dlatego kiedy ten lukrowany syf osiąga niebezpieczny poziom warto wykonać zwrot i posłuchać czegoś, jak nie starego to nowego. Ja postawiłem na opcję nr dwa.

Tak też w świąteczne dni zagościł u mnie wydany końcem listopada „The World Of Retribiution”, płytowy debiut formacji zza wschodniej granicy. Mowa o grupie Morodh pochodzącej z kraju rządzonego przez specyficznego jegomościa, który z egoistycznych pobudek, w białych rękawiczkach najeżdża sobie sąsiednie państwa nie licząc się z nikim i niczym. To właśnie jego wyczyny zaowocowały zanikiem dobrych wieści ze wschodu, dlatego pojawienie się „The World Of Retribiution” tym bardziej raduje moje serce. Jednak z tą radością w przypadku tego wydawnictwa można mieć poważne problemy.

Już na wstępie uwagę przykuwa ciekawa, a do tego klimatyczna okładka utrzymana w odcieniach przygnębiającej szarości. Jej prezencja z jednej strony nasuwa skojarzenia wobec specyfiki progmetalowej, a z drugiej strony przywołuje na myśl ducha szwedzkiej Katatonii. Rozmazana wizja miastowego życia robi jak najlepsze wrażenie i odpowiednio podsyca ciekawość odnośnie dźwięków.

Te stanowią skompensowany ładunek depresji, smutku i przygnębienia, zarówno warstwie muzycznej jak i (szczególnie) tekstowej. „The World Of Retribiution” to przejaw niezadowolenia z otaczającego świata, dezaprobata życia. Panowie poprzez muzykę, teksty dali upust emocjom, przemyśleniom i choć nie jest to pakunek radosny to jego forma, styl i wykonanie mają sens. Depresyjna mikstura Morodh w znaczący sposób przypomina wcześniejsze dokonania wspomnianej wyżej grupy Katatonia z czasów „Brave Murder Day”. Nie jest to jednak stylistyczna kalkomania, żerowanie na cudzej własności. Rosjanie mimo wielu punktów wspólnych dają wiele od siebie zarysowując wokół siebie podwaliny własnego oblicza.

Ich muzyka to atmosferyczne połączenie elementów znamiennych dla takich gatunków jak choćby black, post, doom metal w mrocznym wydaniu. Zespół korzysta przy tym z typowo rockowego instrumentarium, z dala od elektronicznych zdobników. Wyjątek stanowi „The End”, gdzie pozwolono sobie na fortepianowe akcenty. Zawartość krążka jest spójna, przejrzysta, wyrównana przez co nie da się wyróżnić nań specjalnych faworytów. Płyty powinno słuchać się wyłącznie kompleksowo.

Całość rozpoczyna depresyjno – smyczkowy wstęp, który po chwili przeradza się monumentalną ścianę nieskomplikowanych dźwięków. Muzyka jest zwarta, stanowi ją zbity masyw gitar zmieszanych z gęstą pracą niespiesznej sekcji rytmicznej, którą cementuje rozmazane brzmienie. Urozmaiceniem całości są gitarowe ornamentacje pozornie odciążające depresyjną atmosferę. Przywołują one na myśl wczesne dokonania choćby takich grup jak Paradise Lost, Anathema czy My Dying Bride. Zespół świadomie (lub nie) przenosi słuchacza w lata 90 – te, kiedy to scenę rockową podbijały melancholijne brzmienia, choć ów podróż nie jest wyłącznie oparta na tym co minione.

Nad całością rozpościera się złowieszczy blackowy growl Astarotha nadający całości dodatkowej głębi, zimna i mroku. W kwestii wokalnej zdarzają się pewne niespodzianki i tak też przy okazji ujmującego „Fatality” czy też fragmentarycznie podczas „Regret” pojawiają czyste partie wokalne nasuwające skojarzenie wobec Anathemy z okresu „The Silent Enigma/Eternity”.

„The World Of Retribiution” to album, któremu warto poświęcić swoją uwagę. Zwolennicy muzycznego mroku lat 90 – tych, a dokładniej wczesnej twórczości takich grup jak Moonspell, Katatonia, Paradise Lost, My Dying Bride, Opeth czy Anathema powinni ulec czarowi Morodh. Płyta nie przełamuje granic, nie wprowadza muzycznych rewolucji ale też nie jest gnuśnym oddechem przeszłości. To teraźniejsza hybryda inspirowana minionym, przekazywana według obecnych reguł. Płyta mimo depresyjnego charakteru, absencji oznak radości wciąga, w pewien sposób nawet uzależnia, co dla niektórych może okazać się mało bezpieczne…

8/10  Marcin Magiera

CrossFire (DE)

Morodh ist eine Depressive Black Metal-Band aus Russland, die 2011 zunächst als Soloprojekt gegründet wurde, heute jedoch aus vier Leuten besteht. 2012 veröffentlichte man das “Lost In Life” Split-Tape mit People Are Mechanisms, danach im selben Jahr ein Drei-Track-Demo, das auf 100 Exemplare limitiert auf CD erschien. Jetzt gibt es endlich das Debütalbum, das insgesamt acht Tracks enthält. Und ich bin positiv überrascht! Ist es doch oft so, dass Depressive Black Metal sehr träge ist und schnell langweilig wird, ist es im Falle Morodh tatsächlich so, dass hier überhaupt keine Langeweile aufkommt. Zwar ist das Tempo nicht sonderlich hoch, aber die Russen langweilen uns auch nicht mit endlos langen Ambient-Keyboard-Teppichen, übertriebener Trägheit oder Funeral Doom. Im Gegenteil: Das Songwriting ist für die Art Musik ungewöhnlich gut! Die Musik drückt, die schöne Leadgitarre spielt eingängige Melodien, die in den Gehörgängen hängen bleiben und der röchelnde Gesang von Frontmann Astaroth klingt richtig fies. Das Schlagzeug klingt zwar etwas klinisch, passt aber sehr gut ins Gesamtbild, weil es der Musik die nötige Kälte verleiht. Morodh sind ein kleiner Geheimtipp, der nicht nur Depressive Black Metal-Anhängern gefallen sollte!

Note: 8.5 von 10 Punkten
Autor: Daniel Müller

Mroczna Strefa (PL)

Od paru już lat Mroczna Strefa przygląda się uważnie temu, co się dzieje u naszych wschodnich sąsiadów z Rosji. A muzycznie jest tam coraz ciekawiej i przodują w tym kapele grające szeroko pojęty doom metal. O tym, że życie na ogół jest smutne przekonuje też formacja, która co prawda z doom metalem nie ma zbyt wiele wspólnego, ale już z depresyjnym black metalem jak najbardziej. Debiutancki pełnograj rosyjskiego MORODH ukazał się ze znaczkiem naszej krajowej Witching Hour Productions, co generalnie może cieszyć, ale skąd ta wolta w działaniach tej białostockiej firmy, by zarzucić poszukiwania nowych twarzy na polskiej scenie, a zwrócić się na wschód (vide litewski AU DESSUS i opisywany MORODH), to nie mam pojęcia. W sumie jednak dobrze, że „The World of Retribution” ujawnia się tak czy siak, bo chociaż z rewelacją nie mamy do czynienia, to na pewno z bardzo solidną płytą. Pierwsze skojarzenia i jak się okazuje generalnie wiodące do samego końca trwania tego krążka to wczesna KATATONIA, gdy Jonas Renkse jeszcze operował bardziej skrzekiem, choć muzycznie mieliśmy zalążki tego, co szwedzka ekipa rozwinęła później na swoich najwybitniejszych płytach. MORODH opiera swoje utwory na gęsto kładzionych akordach i leadach drugiej gitary, co buduje specyficzną, natchnioną i melancholijną melodykę, a wraz ze złowieszczymi wokalami (z rzadka pojawiają się też już zdecydowanie bardziej czyste zaśpiewy i deklamacje) i akustycznymi motywami kreuje atmosferę wszechobecnego smutku, desperacji, osamotnienia i strachu, co zresztą można wyczytać już z mało optymistycznych tytułów w rodzaju „Desperation”, „Regret”, „Fatality”, „Loneliness” czy „Lie”. To słowa-klucze dla zrozumienia tego albumu, który powstał gdzieś w centralnej części Rosji wstrząsanej dyktaturą kolejnych rządów i powrotem do carsko-mocarstwowego ustroju, a bieda jak piszczała, tak piszczy... Nic więc dziwnego, że tamtejsi muzycy opierają twórczość swoich zespołów na muzyce pełnej emocji i to najczęściej tych negatywnych. Oczywiście MORODH nie zamyka się tylko w szufladce ‘depressive black metal’, ponieważ słyszalne są tutaj i pewne elementy doom metalu z lat 90-ych, post-black metalowe rozwiązania i post-rockowa aura, w „Desperation” wykorzystano brzmienie wiolonczeli, natomiast w „The End” pianina. Z tego wszystkiego składa się całość, która - jak wspomniałem - nie jest czymś wybitnie nowatorskim i powalającym na kolana, ale na pewno na tyle interesującym, że można spokojnie postawić sobie „The World of Retribution” na półce z kolekcją co ciekawszych rzeczy w takim właśnie klimacie.

ocena:  7/ 10

Metal Hammer (DE)

(we don't found direct link on this review, looks like it was published in paper version of this magazine. if you have any info, please contact with us)

Auch in der russischen Provinz schwappt die derzeitige Post Black Metal-Welle über, was jetzt nicht an und für sich die große News ist. Aber wie Morodh aus dem mutmaßlich eher nicht so beschaulichen Melenki zeigen, können dabei durchaus emotional packende und modernistisch tuende Songs herumkommen, die sich dennoch vor allem zeitloser Themen bedienen: Frust, Depression, Selbstmordfantasien. Sujets, die mir bei allem Glauben an Katharsis und Sublimation mehr Angst machen als die meisten Satan-mit-uns-Blutmärchen. Immerin haben sich Morodh vom Ein-Mann-Projekt zur voll besetzten Band gewandelt und dabei eine Menge positiver musikalischer Energie in ihre Songs gesteckt. THE WORLD OF RETRIBUTION verspricht vom Titel her den Hass und liefert doch ein Plädoyer zum Mitfühlen. Dass wir ein solches oder ähnliches schon oft gehört haben, ändert aber nichts daran, dass dies hier ein mindestens beachtenswertes Debütalbum geworden ist.

4.33 von 7
Robert Müller

Legacy (DE)

(we don't found direct link on this review, looks like it was published in paper version of this magazine. if you have any info, please contact with us)

Über die Bedeutung des richtigen Aussehens postete Frontmann Ragnaar im November 2014 auf der Facebook-Seite. In diesem Post rätselte der Musiker, warum viele Kollegen heutzutage mit kurzen, hippen Haaren posieren, obwohl sie Black Metal spielten. Wären sie nicht im Sludge-Lager deutlich besser aufgehoben? Über 20 Jahre Leder, Spikes und Arschmatte gehörten für den russischen Musiker einfach dazu. Doch, so setzt er hinterher, gehöre dies nunmehr der Vergangenheit an. Denn „die Wahrheit liegt nicht in der schwarzen Lederhose“. Wow, wenn das nicht zum geflügelten Wort in der Metal-Szene avanciert! Auch die russischen MORODH gehören nun zu den bärtigen jungen Männern mit Undercut, die das Indie Pop-Genre ebenso wie den Post-Black Metal bevölkern. So fucking what? Optische Klischees dürfen gern im Musikantenstadl gepflegt werden, aber bitte nicht im Metal-Lager. Denn musikalisch gibt es nichts zu meckern, verzerrter Gesang trifft auf Melodien im Midtempo-Bereich. Klar, auch MORODH dürften die Mutter des Depressive Black Metal, Burzums „Filosofem“, aufgesogen haben. Letztlich übertrugen sie ihre Einflüsse in eine trotzdem sehr eigene Genrespielart, die weder besonders catchy noch mit übermäßigen Ecken und Kanten daherkommt. Auch wenn die Band gefühlt noch Entwicklungspotential besitzt, handelt es sich bei „The World Of Retribution“ um ein starkes Album, das ohne Umschweife gefällt. (FSH)

12 Punkte von 15

Gorgers Metall (NO)


Morodh startet som et enmannsband for Ragnaar, en russisk gitarist inspirert av doom, dsbm og post-metall, i 2011. La meg vФre sЕ frimodig Е pЕ egenhЕnd legge death/doom til lista, bare for Е komplettere. Et par kompiser ble snart med pЕ trommer og vokal, og et par lЕter ble sluppet bЕde pЕ demo (med en instrumental snutt i tillegg) og splitt mot slutten av 2012. I fjor startet arbeidet med denne skiva, og tidligere i Еr fikk bandet en bassist med pЕ laget.

Det var uten de hЬyeste forventningene jeg satt pЕ denne skiva, men faen om den ikke tok meg pЕ senga. Russerne har brukt tiden godt, og laget 50 minutter med rasende god doomifisert musikk som vanskelig lar seg gjЬre Е tvinge inn i Иn bЕs. Syv av de Еtte lЕtene ligger pЕ omlag syv minutter i snitt, og de er alle varierte godt ut over kravet. Fra saktmodige og sЬrgelige post-metalliske toner til heftig og dundrende death/doom. Selv i rolige partier har musikken et godt driv. Den har noksЕ mye melodi, og hele veien en tykk atmosfФre av tristesse hvilende over seg.

Blackvokalen kan framstЕ som rimelig tЬrr, og det kreves ikke mye fantasi for Е komme pЕ vokalformer som hadde kledd musikken bedre. Det er imidlertid mitt eneste ankepunkt. Vokalen kommer litt mer til sin rett nЕr fyren tar i litt ekstra, som for eksempel i Desperation og Desolation. Ellers fЕr vi litt renvokal av den poppete, smЕsytete arten i starten av Fatality.

Enkelte elementer, blant annet den nevnte renvokalen, kan minne om ting man har hЬrt fЬr. Dessverre klarer jeg ikke Е plassere hvor jeg har hЬrt det. Det var dette med hukommelse, da. Noen kjente toner stammer nok fra diverse melodiske og depressive sortmetall-bands, men man finner altsЕ elementer fra sЕvel Alcest som Paradise Lost i tillegg. Det er uansett langt ifra reinspikka plagiering, og Morodhs potpurri av avarter har likevel mer egenart enn man finner hos de fleste ekstremmetall-band.

For Е konkludere; Ikke heng deg opp i den noe upassende vokalen, den klarer ikke Е Ьdelegge helhetsinntrykket. Jeg trekker litt for denne samt gjennkjennelsesfaktoren, men kommer likevel ikke under en litt svak femmer. The World Of Retribution er rett og slett ei fantastisk flott og variasjonsrik skive hvor doom, dsbm, post-metal og death/doom blandes pЕ svФrt fornЬyelig vis. Ta gjerne en titt pЕ bandets hjemmeside, og se gjerne traileren til plata, men liker du dyster, melodisk og vakker musikk kan du like gjerne strЬmme hele albumet her.

V / V 

Metal Review (RU)


Хотел бы написать небольшой отзыв о данном альбоме. Я не большой ценитель данного стиля музыки, но пропускать мимо ушей, как упорно пропускает его российская аудитория слушателей тяжёлой музыки я просто не смог. Альбом наполнен мелодичными пассажами, отменной атмосферой апатии и безысходности. Ещё один существенный плюс данного альбома это качество его исполнения - запись безупречна, оформление и вовсе на уровне маститых европейских групп. Я бы не сказал, что альбом слушается на одном дыхании, но я слушаю каждую песни с интересом. Удивительно , но это сделали в России, в тоже время это и печально одновременно. Вложив огромные усилия, музыканты не получили то, что заслуживает данный диск. Да, дебютным альбомом мало кто в Европе пробивался, а в России и вовсе никто и с 5-10 альбомом нечего не доказал. Я слушая раз за разом (а уже прошёл практически год с момента его выхода) удивлялся, почему этот шедевр мало знаком в России. Наверное конечно это стереотипы "русское значит плохое, совковое" Надеюсь данный очерк позволит по крайней мере некоторых людей нажать на клавишу PLAY и хотя бы прослушать его. Крайне рекомендую.

10 / 10

Posthumanism (EP, released 2015/10/10)

No Clean Singing (INT)


(...)The last item in this collection is a new four-track EP entitled Posthumanism by a band from Vladimir, Russia, named Morodh. This is one of those items that I confess I haven’t spent a lot of time with, in part because I re-played the opening track (“Black Air”) so many times. “Black Air” is a heavy, dismal kind of stomp that’s gotten stuck in my head, a fusion of black metal and doom with rancid vocals that sound like broken nails coming down a chalkboard.

I don’t mean to suggest that the other songs aren’t worth hearing — they definitely are. Though it’s depressive, heavy music that lives mainly in the slow lane, Morodh have a talent for creating melodic hooks as well as a doleful, distressing atmospherics. And here and there, they do pick up the pace and get your head moving — while the final track becomes a conflagration before transforming into an eerie, spectral, ambient conclusion.

Posted by Islander

HeadBanger (RU)


Владимирская группировка депрессивных блэк-металлистов Morodh имеет в своём творческом багаже один полноформатный альбом “The World Of Retribution” и рассматриваемый миник “Posthumanism” 2015 года выпуска, прослушивание которого отнимет у вас 25 минут жизни, принеся взамен некоторое количество удовольствия от восприятия крепко сбитого, хорошо исполненного и прекрасно записанного материала. Запись действительно хороша и позволяет раскрыться неплохим аранжировкам с привлечением приятно жирного баса и акустических фрагментов. Основу же составляет слегка замедленный рок-н-ролл блэк-металлического толка с текстами про боль, тоску и проч. Некоторую надежду пробуждает название песни “Mathematics” – хотелось бы услышать там что-нибудь по теории чисел, про сходящиеся и расходящиеся ряды, про логарифмическую функцию, например, – но авторы ограничиваются названиями математических операций, парой школьных терминов и их комбинированием с известными слагаемыми типа «слёзы», «смерть», «жадность»… Но музыка вышла достаточно интересной. Риффы качают, бас грузит, гитары жужжат, а надрывный вокал напоминает о профилактике простуды и гриппа… Также в арсенале банды есть неплохие ритмические фокусы и довольно ловкий барабанщик, так что порой можно слегка напрячь внимание и приятно удивиться. Немного портит впечатление тоскливая обложка с дешёвого вида фотографией какой-то унылой «джеймсианки» (см. «Мир по Гарпу» Джона Ирвинга) – женщины, лишившей себя дара речи; но в случае этого миника можно на обложку не отвлекаться и сосредоточиться на в меру занятной музыке – этим ребятам, вроде, есть что сказать (сыграть), и говорят (играют) они это умеючи.

7 / 10

La Vanguardia Subterránea (ES)


Recientemente he descubierto esta banda que considero que todo buen seguidor del metal extremo no debe dejar pasar. Nacidos en la ciudad de Melenki, Rusia y con solo un demo y un full lenght en su haber, sacan a través del sello Soundage Records su último Ep titulado "PostHumanism", el cual está compuesto por 4 canciones y con casi media hora de densidad musical que atrapa en cada nota. Por comparación y para dar una idea, podría decir que Morodh recuerda mucho a Behemoth pero con unas voces que entrañan a Pest de Gorgoroth en las viejas épocas de la banda noruega. Morodh posee en su música una capacidad compositiva que rozan con el death metal pero que no abandonan en ningún momento el hilo del Black Metal. Lo que más me ha llamado la atención es que la presentan, en diferentes páginas e inclusive en las oficiales de la banda, como una banda de depressive black metal, lo cual, desde mi obtuso punto de vista, no encuentro relación, no al menos en este ep. La tapa pareciera ser de una banda de Death Metal Melódico moderna, pero engañan totalmente. Recomiendo oír este disco de principio a fin, no tiene desperdicio.